Niedziela, 21 grudnia 2014 r., imieniny: Tomasza i Tomisława
INFORMACJA O CIASTECZKACH
Strona http://kartuzy.info używa ciasteczek (cookies).
Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie ciasteczek zgodnie z ustawieniami swojej przeglądarki.
Kartuzy.info
  Strona główna | Wiadomości | Wybory Samorządowe 2014 | Video | Co? Gdzie? Kiedy? | Ogłoszenia | Katalog firm | Mapa | Forum | Czat

Kościół pod wezwaniem św. Marcina w Sierakowicach

adres:
83-340 Sierakowice, ul. Kartuska 1
tel:
58 684-79-25
e-mail:
WWW:


Położony w centrum Sierakowic kościół pod wezwaniem św. Marcina jest najstarszym obiektem sakralnym w gminie. Jest też kościołem–matką dla pozostałych czterech parafii.

Parafia sierakowicka swoimi początkami sięga XIV w., jednak dokładnych danych niestety nie można przytoczyć. Wiadomo tylko, że wcześniej Sierakowice należały do parafii chmieleńskiej. Pierwszą wiadomość podają protokoły sądów ziemskich z Gdańskiej Komandorii. Tam w zapisie z 1396 roku można odczytać, że „plebana z Sierakowic i Jakoba Będargwskiego i Jakoba z Kręga obu także z Sierakowc i Grzegorza z Puzdrowa, syn Mikusi (Mikołaja) ma pan mój (tj. Wielki Mistrz) przed sąd generalny ziemski pozwać”. Również wykaz dziesięcin pomorskich z 1398 roku potwierdza istnienie parafii sierakowickiej. W 1382 r. lokowano Sierakowice na prawie chełmińskim i tę datę właśnie można wiązać z powstaniem parafii. Od czasów powstania do 1818 r. parafia związana była z diecezją włocławską, a od 1821 r. została przydzielona do diecezji chełmińskiej.

Obecny kościół drewniany wybudowano w latach 1820 - 1822. Architektonicznie i lokalizacyjnie nawiązywał do poprzedniego, który przed 1820 rokiem spalił się lub ze względu na zły stan techniczny został rozebrany. Budynek kościoła jest wzniesiony z drewna sosnowego w technice zrębowej przez miejscowych cieśli. Składał się z krótkiego korpusu nawowego, trójbocznie zamkniętego, wyższego od nawy prezbiterium oraz zachodniej wieży. Przed południowym wejściem jest kruchta, a od północy, przy prezbiterium, stara zakrystia. Dach kościoła pokryto

gontami, ściany od zewnątrz i wewnątrz obito deskami.

Wzrastająca liczebnie parafia w 1903 roku rozwiązała problem niedostatecznej powierzchni w kościele przez dobudowanie od strony zachodniej ceglanego przedłużenia nawy i również murowanej wieży. Fragment starej, drewnianej dzwonnicy wykorzystano w formie zakrystii przebudowanej przy północnej ścianie.

Kościół posiada sześć ołtarzy. Najciekawszym z nich jest barokowy ołtarz główny z XVIII wieku. Przed prezbiterium, po obydwu stronach kościoła usytuowane są dwa ołtarze z drugiej połowy XVIII wieku. W prawym znajduje się Madonna z Dzieciątkiem, nad nią obraz Matki Boskiej Nieustającej Pomocy. W lewym znajduje się figura Najświętszego Serca Pana Jezusa, nad nią obraz św. Jana Nepomucena. W tylnej części kościoła we wnękach powstałych z

połączenia ścian starego, drewnianego kościoła z częścią murowaną znajdują się ołtarze XIX - wieczne. Ostatni z sześciu ołtarzy znajduje się w bocznej (lewej) kaplicy św. Barbary. Przedstawia on postać św. Franciszka adorującego krucyfiks. Po lewej stronie przy prezbiterium znajduje się XIX - wieczna ambona.

Z wyposażenia kościoła szczególną historią odznaczają się jego dzwony, umiejscowione na wieży. Są one drogą pamiątką i świadkiem dziejów parafii i kościoła. Pierwsza wzmianka o nich pochodzi z 1686 roku. Obecnie we wnętrzu wieży znajdują się trzy dzwony: z 1918, 1933 i 1958 roku. Na pamiątkę roku 2000 przeniesiono historyczne sygnaturki do specjalnej dzwonnicy metalowej przy zakrystii.
(opracowała Maria Karolak)
















































Projekt współfinansowany ze środków Unii Europejskiej
w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego
dla rozwoju innowacyjnej gospodarki