Powiat kartuski

Powiat kartuski

Prawie w całości położony jest w granicach Pojezierza Kaszubskiego. Stolicą tej krainy są oczywiście Kartuzy, w których mieszka prawie 17 tys. ludzi. Miasto było siedzibą powiatu wcześniej (od 1818 r.) niż uzyskało oficjalnie prawa miejskie (1923 r.).

Powiat kartuski dzieli się na osiem gmin: Chmielno, Kartuzy, Przodkowo, Sierakowice, Somonino, Stężyca, Sulęczyno i Żukowo.

Dla przeprowadzenia analizy powiatu kartuskiego posłużono się danymi zawartymi w Strategii Społeczno - Gospodarczej oraz danymi pochodzącymi z rocznika statystycznego 2003r.
Liczba ludności w województwie pomorskim (wg stanu na 31.12.2003r.)

Ogółem 2.188.918 osób, w tym:
- kobiety 1.123.462
- mężczyźni 1.065.456

Liczba ludności w powiecie: 105.375 (wg stanu na 31.12.2003r.)

Ogółem 105.375 osób, w tym:
- kobiety 52631
- mężczyźni 52744

Powiat kartuski zajmuje czwarte miejsce w województwie pomorskim pod względem ludności. (4,81% wszystkich mieszkańców województwa)





Ogólna charakterystyka powiatu kartuskiego

Położenie

- centralna część Pojezierza Kaszubskiego
- przy drodze krajowej nr 20
- odległość do Gdańska oraz większych miast województwa:
- Kartuzy - Gdańsk (30 km)
- Kartuzy - Gdynia (35 km)
- Kartuzy - Kościerzyna (30 km)
- Kartuzy - Bytów (55 km)
- Kartuzy - Chojnice (95 km)
- Połączenie kolejowe z Gdynią
- Odległość do lotniska Gdańsk - Rębiechowo ok. 25 km
- Odległość od 20 - 25 km od planowej autostrady A-1

Powiat kartuski od północy sąsiaduje z powiatem wejherowskim, od północnego zachodu z powiatem lęborskim, od zachodu z powiatem bytomskim, od południa z powiatem kościerskim i od południowego wschodu z powiatem gdańskim.
Od północy powiat kartuski sąsiaduje z trójmiastem (zespołem aglomeracji miejskiej - Gdańsk - Sopot - Gdynia). Wymienione miasta są powiatami grodzkimi.

Powierzchnia

Powierzchnia powiatu wynosi 112 tys. hektarów. Powiat kartuski zajmuje dziewiąte miejsce w województwie pomorskim pod względem wielkości.

Charakter użytkowania gruntów powiatu kartuskiego:

Lasy i zadrzewienia - 33.956 ha
Użytki rolne - 62.388 ha
Wody powierzchniowe - 5.393 ha


Ludność

Liczba ludności w powiecie: 105.375 (wg stanu na 31.12.2003r.)
W porównaniu do roku 1999 liczba mieszkańców powiatu znacznie się zwiększyła tj. o 5,05%. Obserwuje się ciągły przyrost naturalny. W powiecie wśród mieszkańców zachowuje się równowaga pomiędzy kobietami a mężczyznami.

Powiat kartuski zajmuje czwarte miejsce w województwie pomorskim pod względem ludności. Większość ludności powiatu, etnicznie stanowią osoby wiążące swoje korzenie z tutejszą Ziemią i tradycją Kaszubską.



Środowisko przyrodnicze powiatu kartuskiego

Klimat

Klimat Parku charakteryzuje się dużą zmiennością stanów pogodowych, dość surowymi warunkami termicznymi (średnia temp. lipca wynosi 16 ºC, a stycznia - 3,5 ºC), dużą liczbą dni pochmurnych i mglistych, częstymi i obfitymi opadami atmosferycznymi (średnio ok. 660 mm rocznie), późną wiosną, krótkim latem, długą, przeważnie pogodną jesienią i obfitą w opady zimą.
Lato trwa 76 dni, zima natomiast 105 dni (pokrywa śnieżna utrzymuje się przez 90 dni). Okres wegetacji jest stosunkowo krótki i wynosi 200 - 210 dni.

Uprawy

Ogółem powierzchnia użytków rolnych wynosi 62388 ha, co stanowi 55,7% powierzchni powiatu kartuskiego.

Struktura użytków rolnych jest następująca:
- grunty orne - 43 101 ha
- łąki - 9 162 ha
- pastwiska - 7 690 ha
- sady i ogrody - 922 ha

Na terenie powiatu kartuskiego znajduje się 7872 gospodarstw rolnych.:
- od 1 do 2 ha - 1423
- od 2 do 5 ha - 1632
- od 10 do 15 ha - 1416
- od 15 do 25 ha - 915
- od 25 do 50 ha - 532
- pow. 50 ha - 65

Średnia wielkość gospodarstwa w powiecie wynosi 7, 84 ha.
Na terenie znajduje się 7 gospodarstw rolnych posiadających atest gospodarstwa ekologicznego. 3 z nich to ekofarmy, pozostałe 4 są to gospodarstwa ekologiczne.
Charakterystyczną uprawą rolną regionu jest uprawa truskawek.


Ukształtowanie terenu

Na bardzo urozmaiconą polodowcową rzeźbę terenu składają się charakterystycznie ukształtowane formy: pagórki i wzgórza czołowomorenowe, faliste powierzchnie moreny dennej tworzące wysoczyzny, długie ciągi rynien polodowcowych, równiny sandrowe, kemy (moreny martwego lodu) i wytopiska.
Całość stanowi obraz procesów geomorfologicznych zachodzących w plejstocenie.

Moreny czołowe tworzą ciągi wzgórz i pagórków układające się zgodnie z fazami cofania się lądolodu. Największe zgrupowanie stanowią Wzgórza Szymbarskie o średnich wysokościach powyżej 260m n.p.m. i najwyższym wzniesieniu w Polsce północnej - Wieżycą> (328,6 m n.p.m.).

Układ rynien polodowcowych, w najgłębszych częściach wypełnionych jeziorami, jest zgodny z kierunkiem płn. - wsch.
Na południe od Wzgórz Szymbarskich położona jest rozległa równina sandrowa zbudowana z piasków i żwirów naniesionych tu przez wody roztopowe lądolodu.

Cechą charakterystyczną są liczne zagłębienia terenu, których większość powstała po ustąpieniu lądolodu na skutek wytapiania się martwego lodu, często wypełniane jeziorami zwanymi wytopiskowymi, a niektóre zajęte przez torfowiska.

Turystyka i wypoczynek

Naturalne, nieskażone środowisko, czyste powietrze, spokój, swoisty mikroklimat leśno - jeziorny, obfitość grzybów i jagód w lasach, brak uciążliwych zakładów produkcyjnych gwarantuje wspaniałe możliwości wypoczynkowe i rekreacyjne na terenie powiatu kartuskiego. W powiecie znaleźć można mnóstwo jezior, stwarzających dogodne warunki do wędkowania i wypoczynku.

Korzystając z bogactwa środowiska naturalnego powiatu, turyści mogą spędzić czas urlopowy w gospodarstwach agroturystycznych, których jest ponad 100 na jego terenie, a także z licznych pensjonatów, moteli i hoteli, rozmieszczonych na całym obszarze.
Ponadto powiat posiada bogatą historię, a na jego terenie znajduje się wiele zabytków historycznych.
W powiecie kartuskim znajduje się kilkadziesiąt gospodarstw agroturystycznych, zapewniających miejsc noclegowych.




Atrakcje turystyczne gmin Powiatu Kartuskiego

Chmielno
Kartuzy
Przodkowo
Sierakowice
Somonino
Stężyca
Sulęczyno
Żukowo





Zagospodarowanie przestrzenne

Uwarunkowania ochrony środowiska naturalnego

Ochrona gatunkowa roślin i zwierząt

Najlepiej znaną formą ochrony przyrody jest ochrona gatunkowa roślin i zwierząt. Często zdarza się, że jest ona lekceważona wobec ważniejszych problemów gospodarczych. Niepokojącym staje się fakt gwałtownie postępującego wymierania dzikich gatunków roślin i zwierząt na świecie, w tym w wysokim stopniu w Europie. W latach osiemdziesiątych wyrażono uzasadnione obawy, że do końca stulecia na kuli ziemskiej zostanie wytępionych od pół miliona do miliona gatunków. Ochrona gatunkowa zabezpiecza przed bezpośrednim naruszeniem i zniszczeniem.

Jednakże gatunki roślin i zwierząt są zagrożone także szkodliwymi zmianami w środowisku przyrodniczym. Dlatego bardzo ważny jest obowiązek zachowania warunków siedliskowych, gwarantujących byt roślinom i zwierzętom chronionym. Wszystkie gatunki prawnie chronione należą do najbardziej zagrożonych wyginięciem. Wiąże się to najczęściej z zagrożeniami siedlisk, w których one występują. W takich przypadkach bardzo ważne jest zabezpieczenie całych ekosystemów, co wymaga tworzenia rezerwatów, bądź innych powierzchni prawnie chronionych.

Najlepszą metodą wzmocnienia ochrony gatunkowej jest zastosowanie ochrony powierzchniowej stanowisk w formie rezerwatów lub przynajmniej użytków ekologicznych. Takie uzgodnienia winny być zawarte w regionalnych planach zagospodarowania przestrzennego w wyniku inwentaryzacji przyrodniczej gmin, wymaganej przepisami o ochronie środowiska przed opracowaniem planów regionalnych.

Pomniki przyrody

Pomniki przyrody są najczęściej spotykaną formą indywidualnej ochrony przyrody ożywionej i nieożywionej. Najczęściej są to pojedyncze stare drzewa, aleje, głazy narzutowe, źródła i inne unikatowe obiekty. W powiecie kartuskim jest wiele pomników przyrody ożywionej i nieożywionej, do których zaliczyć można przede wszystkim niezliczoną ilość sędziwych drzew. Wśród pomnikowych drzew liściastych na terenie powiatu przeważają stare dęby, osiągające obwód pnia ponad 4 m.

Rezerwaty przyrody

Rezerwaty przyrody dotychczas utworzone w granicach powiatu są obiektami chroniącymi szatę roślinną leśną i torfowiskową (walory florystyczne i fitocenotyczne). Część wyróżniona jest ze względów krajobrazowych.
W powiecie kartuskim znajduje się 14 rezerwatów przyrody (4,85 ha do 170,70 ha). Łączna ich powierzchnia wynosi 811,49ha.

Między innymi stwierdzono tu szereg rzadkich i chronionych gatunków roślin, jak buławnik czerwony, czerniec gronkowy, gnieźnik leśny, kokoryczka okółkowa, modrzewnica zwyczajna, obuwik pospolity, podkolan biały, podrzeń żebrowiec, poryblin jeziorny, przetacznik górski, przygiełka biała, rosiczka długolistna, szczaw gajowy, tojad dziobaty, widłak torfowy, widłak wroniec, żłobik koralowaty, żywiec cebulkowy.

Jezioro Turzycowe
Kurze Grzędy
Leśne Oczko
Jezioro Lubygość
Ostrzycki Las
Szczelina Lechicka
Szczyt Wieżyca
Staniszewskie Błoto
Staniszewskie Zdroje
Zamkowa Góra
Żurawie Błota<
Żurawie Chrusty
Stare Modrzewie

Obszary chronionego krajobrazu

Ustawowo obszary chronione obejmują wyróżniające się tereny o różnych typach ekosystemów, w których się powinno zapewnić stan względnej równowagi ekologicznej systemów przyrodniczych. Są to tereny szczególnie atrakcyjne przyrodniczo, pełniące główne funkcje turystyczno - wypoczynkowe, dlatego też są one adaptowane przez rozbudowę bazy noclegowej i gastronomicznej, zarówno dla krótkiego wypoczynku weekendowego, jak i urlopowego (stacjonarnego).

Obszary te wyznacza się w skali gminy lub powiatu. Na terenie powiatu zostały utworzone: Kaszubski Park Krajobrazowy, Kartuski Obszar Chronionego Krajobrazu, Gowidliński Obszar Chronionego Krajobrazu oraz Obszar Chronionego Krajobrazu Dolina Raduni.

Idea tworzenia obszarów chronionych winna być włączona w program wielkopowierzchniowej ochrony przyrody. Wymaga to określonych działań podejmowanych przez gminy, by utrzymać zdrowe środowisko zarówno dla ludzi, jak i dla przyrody.

Zespoły przyrodniczo - krajobrazowe:

- Rynna Potęgowska
- Rynna Kamieniecka
- Dolina Łeby w Kaszubskim Parku Krajobrazowym(wpisano do Europejskiej Sieci Ekologicznej NATURA 2000)
- Rynna Mirachowska
- Obniżenie Chmieleńskie
- Rynna Brodnico-Kartuska
- Rynna Dąbrowsko - Ostrzycka

Wody powierzchniowe powiatu

Wody powierzchniowe stanowią 4,82% ogólnej powierzchni powiatu, co wskazuje na znaczną jeziorność naszego powiatu w stosunku do innych regionów. Rzeki charakteryzują się nierównym spadkiem, krętym i przeważnie bystrym biegiem oraz licznymi przełomami. Płyną przeważnie głęboko wciętymi dolinami poprzez liczne jeziora. Występują także liczne drobne cieki, przeważnie okresowe.

Zwraca uwagę tzw. inwersja odpływu wód Raduni: rzeka płynie początkowo na północ przez jeziora Raduńskie Górne i Dolne do jeziora Kłodno>, a więc niezgodnie z kierunkiem odpływu wód roztopowych w rynnach polodowcowych, dalej natomiast przez jeziora Małe i Wielkie Brodno jej odpływ jest zgodny z tym kierunkiem.

Występują również liczne obszary bezodpływowe zajęte przez mokradła, często zatorfione i z "oczkami" wodnymi.
Powiat obfituje w jeziora. Znajdują się tutaj ponad 100 jezior o powierzchniach przekraczających 5 ha. Największym jeziorem jest Raduńskie Dolne (737,2 ha), a najgłębszym Raduńskie Górne (43 m). Oba jeziora są sztucznie rozdzielone groblą z przepustem, przez którą prowadzi droga. Wody powierzchniowe to ogromny atut naszego terenu.

Czynniki sprzyjające ochronie wód

Obniżenie ilości odprowadzanych zanieczyszczeń do tzw. "odbiorników naturalnych" wpłynęło w dużej mierze na poprawę jakości wód wielu rzek powiatu. Przyczyniły się do tego w dużej mierze: rozbudowa i modernizacja oczyszczalni ścieków, ograniczenie stosowania w rolnictwie dużych dawek nawozów sztucznych, spadek ilości hodowli bezściółkowych produkujących znaczne ilości gnojowicy, brak rolnictwa wielkotowarowego (ze względu na słabe klasy ziemi). Ograniczenie niekorzystnych czynników spowodowało obniżenie obciążenia wód i gleb metalami ciężkimi, substancjami biogennymi. W celu zachowania tych tendencji należy podjąć wszelkie działania mające na celu ograniczenie zrzutu zanieczyszczeń ze źródeł punktowych i obszarowych.

Z drugiej jednak strony rozwój przemysłu rolno spożywczego nastawionego na chów zwierząt rzeźnych i przetwórstwa mięsnego, a także rozwój budownictwa jednorodzinnego jak i rekreacyjnego bez zabezpieczenia odprowadzania ścieków do systemu kanalizacji sanitarnej, wpływa negatywnie na stan wód powierzchniowych.

Przykłady jezior, które uległy silnej antropopresji:

- Jezioro Tuchomek, gm. Żukowo
- Jezioro Karlikowskie w m. Borowo, gm. Kartuzy
- Jezioro Tuchlińskie w m. Tuchlino, gm. Sierakowice
- Jezioro Święte, gm. Sierakowice
- Jez. Klasztorne Małe i Duże w m. Kartuzy





Infrastruktura techniczna w powiecie kartuskim

Zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków

Na terenie powiatu kartuskiego znajdują się 103 ujęcia wód. Z 51 ujęć wydobywane wody czwartorzędowe są dobrej jakości, z pozostałych 52 ujęć wydobywana jest woda dostatecznej jakości. W chwili obecnej zasoby dyspozycyjne warstw wodonośnych, jak i wydajność ujęć są wystarczające. Woda pochodząca z ujęć poddawana jest procesowi uzdatniania w Stacjach Uzdatniania Wody. Zasadnicze etapy uzdatniania dotyczą głównie odżelaziania i odmanganiania, a także sporadycznie dezynfekcji. Ogólnie można stwierdzić, że jakość wód podziemnych jest dobra, tylko w nielicznych przypadkach dostateczna.

W roku 2003 długość sieci wodociągowej wynosiła 1326,4km. Najdłuższą sieć wodociągową posiada gmina i miasto Żukowo 272,3 km, a najkrótszą Sulęczyno 78,3 km.

Zużycie wody średnio na mieszkańca na dobę wynosi 173 dm³, natomiast średnie dobowe zużycie wody wynosi 16882 m³/d. Pod względem zużycia wody powiat kartuski zajmuje pierwsze miejsce w województwie pomorskim. Tak wysokie zapotrzebowanie na wodę wynika z dobrze rozwijającego się przemysłu uboju i przetwórstwa mięsnego.

Stan infrastruktury technicznej związanej z gospodarką ściekową uzależniony jest w dużej mierze od struktury osadniczej, rozproszenia zabudowy, wielkości gmin, a ponad wszystkim od ich możliwości finansowych. Te same czynniki warunkują dalszy rozwój infrastruktury, jego tempo i końcowy efekt.

Największym skanalizowaniem na terenie powiatu w 2003 roku poszczycić się może gmina Kartuzy 74,9 km. Średnia dla Powiatu wynosi 32 km. Najsłabiej skanalizowaną jest gmina Przodkowo.

W powiecie kartuskim istnieje 8 gminnych oczyszczalni ścieków.

Stan dziedzictwa kulturowego

Obszar powiatu obejmuje atrakcyjne pod względem kulturowym tereny. Powiat kartuski posiada 71 obiektów wpisanych do rejestru zabytków oraz 1475 w ewidencji konserwatorskiej. Obszar ten bogaty jest także w liczne znaleziska archeologiczne.

Możemy poszczycić się zespołami obiektów o znaczeniu ponadregionalnym, należy do nich: układ urbanistyczny Kartuz z XIX w., zespół dawnego klasztoru Kartuzów, tzw. Kartuzja Kaszubska z XIV w. w Kartuzach, zespół klasztorny Norbertanek z XIII/XIV w. w Żukowie, zespół papierni i kanału rzeki Słupnicy z XVIII w. w Żukowie, Rezerwat Archeologiczny Węsiory - kręgi kamienne i kurhany.

Przeważające liczba obiektów na naszym terenie o wartościach kulturowych i historycznych pochodzi z XIX i 1 poł. XX w. Są to założenia dworsko-parkowe, kościoły, budynki dworców oraz poczty, zajazdy, szkoły, leśniczówki, młyny i kuźnie, a także zabudowa miejska (Kartuzy) i typowe dla krajobrazu kaszubskiego budownictwo ludowe - zagrody z drewnianymi lub murowanymi domami.

Obiekty o proweniencji starszej niż XIX w. to przeważnie kościoły (kościół parafialny w Przyjaźni, gm. Żukowo z XIV w., kościół par. w Goręczynie, gm. Somonino z XVII w., kościół par. w Kiełpinie, gm. Kartuzy z XVII w., kościół filialny w Żukowie z XVII w., kościół par. w Chwaszczynie, gm. Żukowo z XVIII w., kościół par. w Stężycy XVIII w.) - opóźnione stylistycznie w stosunku do obiektów wielkomiejskich, ale świadczące o historii tego regionu oraz dwory (zespół dworsko - parkowy w Leźnie, gm. Żukowo z XVIII w., dwór w Sikorzynie, gm. Stężyca z przełomu XVIII i XIX w., dwór w Mirachowie, gm. Kartuzy z XVIII w.), które pod względem architektonicznym na tle regionu wyróżniają się dość ciekawą architekturą.

Dziedzictwo kulturowe to również wartości niematerialne - język, tradycje i folklor, które w powiecie kartuskim są jeszcze nadal żywe.





GOSPODARKA

Charakter i struktura gospodarki powiatu kartuskiego

Gospodarka powiatu kartuskiego ma charakter rolniczo - przemysłowy z dodatkiem funkcji usługowej, w tym turystycznej. Główne sektory gospodarki: drobna wytwórczość rzemieślnicza - zakłady stolarskie, hydrauliczne, zakłady ogólnobudowlane.

W okresie ostatnich 10 lat przemysł przeszedł wielką przemianę ustrojową z państwowego na prywatny, skutkiem, czego jest bezrobocie strukturalne na terenie powiatu.

Na koniec grudnia 2002 roku w powiecie zarejestrowane były 7553 podmioty gospodarcze, z czego 7321 podmiotów zarejestrowanych było w sektorze prywatnym, a 232 w sektorze publicznym. Ich przestrzenny rozkład jest nierównomierny, znaczna ich część działa na terenie miasta i gminy Kartuzy. Duże ich skupisko zauważyć można również w obrębie miasta i gminy Żukowo. Niewiele gorszą sytuację notuje się w gminach wiejskich, gdzie największą liczbą firm (908) poszczycić się może gmina Sierakowice, natomiast najmniejszą liczbę (222) odnotowano w gminie Sulęczyno. W ostatnich latach wszystkie gminy powiatu notują wzrost zarejestrowanych firm.




SFERA SPOŁECZNA

Sytuacja demograficzna i społeczna

31 marca 2004 r. powiat kartuski zamieszkiwało 105.375 osób, co stanowiło 4,81% ogólnej liczby mieszkańców województwa pomorskiego.

Spośród 6 gmin wiejskich i 2 miejsko-wiejskich, tworzących powiat, największa liczba mieszkańców zamieszkuje gminę Kartuzy 30.434 osoby. Liczba mieszkańców pozostałych gmin zawiera się od 4.810 w gminie Sulęczyno do 22.143 w miejsko-wiejskiej gminie Żukowo.

Struktura wieku mieszkańców powiatu kartuskiego, wyrażona w podziale na grupy wiekowe: przedprodukcyjną, produkcyjną i poprodukcyjną, różni się nieznacznie od struktur dla innych powiatów oraz przeciętnej dla województwa pomorskiego. Według danych z roku 2003, w wieku przedprodukcyjnym znajdowało się 31.789, co stanowiło 30% ogółu mieszkańców, w wieku produkcyjnym - 62.116 tj. ok. 59 %, a w wieku poprodukcyjnym - 11.473 tj. blisko 11%. Na 100 mieszkańców w wieku produkcyjnym przypada 70 mieszkańców w wieku nieprodukcyjnym.

Struktury wieku mieszkańców powiatu oddają trendy typowe dla rozwoju ludnościowego całego kraju. Bardzo mała liczebnie jest grupa ludności urodzonej w okresie II wojny światowej, bardzo liczne jest pokolenie wyżu kompensacyjnego z przełomu lat 40-tych i 50-tych, wyraźnie odzwierciedla się niż z lat 60-tych oraz wyż lat 70-tych i 80-tych; mała liczebnie (szczególnie w mieście) jest grupa dzieci urodzonych w latach 90-tych, co jest efektem procesów transformacji systemowej skutkującej trudną sytuacją na rynku pracy, kryzysem mieszkaniowym, zmniejszaniem liczby zawieranych małżeństw i ogólnie zmianami modelu rodziny.

Udział ludności z wykształceniem wyższym na terenie powiatu kartuskiego (5,8%) jest zdecydowanie niższy niż średnia dla całego kraju (11,6%). Udział ludności z wykształceniem podstawowym i niższym, który na terenie powiatu wynosi (41,3%) jest znacząco wyższy od średniej dla całego kraju, która wynosi (17,6%). W dużym stopniu spowodowane to jest utrudnionym dostępem mieszkańców powiatu do infrastruktury edukacyjnej, szczególnie na poziomie szkół wyższych, a także migrację lepiej wykształconych osób do dużych ośrodków miejskich, które oferują większą ilość lepiej płatnych miejsc pracy oraz wyższy standard życia.

Kultura w powiecie kartuskim

Aktywność społeczna, kulturalna i sportowa może przybierać bardzo różne formy. Zaliczyć tu można przede wszystkim działalność: instytucji obsługi kultury w dużej mierze będących skutkiem realizacji zadań własnych gmin (jako część infrastruktury społecznej - np. biblioteki, domy kultury), działalność stowarzyszeń kulturalnych, społecznych, oświatowych, religijnych, charytatywnych, turystyczno - krajoznawczych, działalność folklorystyczną, działalność klubów sportowych, drużyn harcerskich, działalność partii politycznych i związków zawodowych, wreszcie wydawanie lokalnych czasopism, czy cykliczne organizowanie imprez kulturalnych lub sportowych.

Mieszkańcy gmin powiatu kartuskiego charakteryzują się znaczną aktywnością kulturalną i sportową pomimo niezbyt dobrze rozbudowanej bazy temu służącej. Zdecydowana większość instytucji kulturalnych w gminach to biblioteki i punkty biblioteczne, jak również domy kultury oraz ewentualnie świetlice wiejskie. Ponadto w Kartuzach działa Muzeum Kaszubskie im. Franciszka Tredera oraz Muzeum Ceramiki Kaszubskiej Neclów w Chmielnie.

Wiele z podanych placówek ma obiekty wymagające modernizacji i wyposażenia w nowoczesny sprzęt. Należy rozważyć możliwości utworzenia ośrodka animacji kulturalnej, centrów produktów regionalnych, po to, by nastąpiło umocnienie ich roli w życiu społeczności lokalnych. Poprzez zintegrowaną współpracę z organizacjami społecznymi należy wspierać zachowanie dziedzictwa kulturowego, rozwój obyczajów regionalnych poszczególnych gmin.

Ochrona zdrowia w powiecie kartuskim

Placówki służby zdrowia mające swoje siedziby na terenie powiatu są zrestrukturyzowane i działają w oparciu o kontrakty zawarte z Narodowym Funduszem Zdrowia. Opiekę lekarską na poziomie specjalistycznym zapewnia głównie szpital w Kartuzach.

Ośrodki i jednostki organizacyjne realizujące zadania z zakresu ochrony zdrowia i opieki społecznej borykają się z dużym problemem, którym w głównej mierze jest nie dofinansowanie tych placówek. Stan techniczny obiektów większości placówek nie jest najlepszy. Niezbędne są nakłady inwestycyjne, doposażenie w odpowiedni sprzęt i dostosowanie obiektów do odpowiednich standardów. W szczególności komputeryzacja systemu informacyjnego i budowa OIOM - u.

W powiecie znajduje ponad 20 aptek zlokalizowanych na terenie wszystkich gmin.





Kierunki rozwoju powiatu i związane z tym zadania polegające na poprawie sytuacji na jego obszarze

Misja:

Powiat Kartuski miejscem dla przedsiębiorczości i wypoczynku, bogaty pięknem krajobrazu i tradycji kaszubskiej.


Określone poniżej kierunki rozwoju podano patrząc przez pryzmat zadań powiatu tak jak ustalono w punkcie I niniejszego opracowania w sferze technicznej, społecznej i gospodarczej. Kwestia ta została omówiona w rozdziale analiza przy identyfikacji problemów.

Sfera techniczna

Drogi:

Specyfika położenia powiatu kartuskiego, a w szczególności jego infrastruktury drogowej polega na tym, że przez powiat kartuski przebiegają dwie drogi krajowe tzn. droga nr 7 i 20 i w większości przypadków od dróg krajowych drogi powiatowe przejmują ruch komunikacyjny i stanowią jedyną sieć komunikacyjną rozprowadzającą ruch do ważnych węzłów administracyjnych, gospodarczych i turystycznych. Dlatego też zachodzi pilna potrzeba odbudowy technicznej i rozbudowy sieci dróg powiatowych w możliwie krótkim okresie czasu tj. w latach 2004 - 2006 i 2007 - 2013.

Realizacja przyjętego programu w zakresie rozbudowy infrastruktury drogowej będzie miała duży wpływ na rozwój naszego regionu i może stanowić bodziec do jego rozwoju gospodarczego, natomiast jego zaniechanie spowoduje stagnację lub znacznie spowolni rozwój gospodarczy.

Biorąc pod uwagę wieloletnie niedoinwestowanie dróg, co w chwili obecnej uwidacznia się tym, że drogi powiatowe w większości są wąskie, posiadające nawierzchnię asfaltową ponad 20-letnią, bez odpowiedniego wyposażenia w znacznym stopniu ogranicza ich przepustowość, nie gwarantuje bezpieczeństwa, a także nie spełnia wymagań stawianych przez użytkowników dróg. W wielu przypadkach stan techniczny jest przyczyną rezygnacji z inwestowania przez inwestorów zewnętrznych i miejscowych.

Mając powyższe na uwadze w pierwszej kolejności nadano rangę zadań bardzo pilnych, jakie powinny być wykonane w latach 2004-2006, siedmiu zadaniom o wartości; 11918,8 tys. zł.
Za wymienioną sumę planuje się wybudować 5,7 km drogi oraz zmodernizować 9,45 km. W planowanej sumie uwzględniono również koszt budowy jednego mostu w Sulęczynie.

Realizacja założonego planu usprawni w znacznym stopniu lokalną komunikację, w szczególności przyczyni się do uruchomienia nowych, atrakcyjnych terenów inwestycyjnych i rekreacyjno - turystycznych.
Rozwój inwestycji oraz bazy turystyczno-rekreacyjnej będzie miał wpływ na powstawanie nowych miejsc pracy, zmniejszając stopę bezrobocia, która w naszym regionie wynosi obecnie 21 %.

Powiat kartuski posiada 46 km dróg powiatowych o nawierzchni gruntowej. Aby zmienić tą sytuację, a przede wszystkim umożliwić dogodny dojazd mieszkańcom, przyjęto plan w zakresie inwestycji drogowych na lata 2004 - 2006, jakie planuje się wykonać na drogach o nawierzchni gruntowej.