Jak dobrze móc pomagać ludziom. Międzynarodowy Dzień Pielęgniarki

Spotykamy je w szpitalu, szkole, w domu chorego lub poradni. Są tam po to, aby opiekować się chorym, dodać mu otuchy i pomagać w odzyskiwaniu zdrowia. Wedle statystyk pielęgniarki – bo o nich mowa – stanowią jedną z najliczniejszych grup zawodowych. Dzisiaj obchodzą swoje święto – Międzynarodowy Dzień Pielęgniarki.

W gabinecie zabiegowym Samodzielnego Publicznego ZOZ w Żukowie pracują trzy pielęgniarki – Barbara Kryszewska, Małgorzata Tałanda i Barbara Treder. Żadna z wymienionych pań nie trafiła do zawodu przypadkowo. O tym, by zostać pielęgniarką, marzyły już od dzieciństwa.

- W czwartej klasie podstawówki zaliczyłam swój pierwszy pobyt w szpitalu jako pacjentka – przypomina sobie Barbara Kryszewska., która ma już za sobą 29 lat pracy. – Wyjątkowo zapadły mi w pamięć białe fartuchy, które bardzo mi się podobały. Wtedy też zrodziła się myśl, że w przyszłości wybiorę ten zawód. Dzisiaj wiem na pewno, że nie zamieniłaby go na żaden inny. – No... może w drugim wcieleniu chciałabym zostać lekarzem – dodała pani Basia pół żartem, pół serio.

- Mam podobne skojarzenia – dorzuciła Barbara Treder, najmłodsza, bo z dziewiętnastoletnim stażem pielęgniarka. – Właśnie te fartuchy kojarzyły mi się z czystością i elegancją.

Z trójki pań najdłużej pracuje (31 lat stażu) Małgorzata Tałanda. Ona z kolei pamięta, że dostała w dzieciństwie zestaw „małego lekarza” i to była jej ulubiona zabawka.

- Przez cztery lata pracowałam na OIOM-mie w szpitalu w Bydgoszczy – stwierdziła pani Małgosia. – Kiedy wyszłam za mąż za żukowianina, przyjechałam na piękne Kaszuby i przez jakiś czas pracowałam w kartuskim szpitalu. Kiedy urodziłam drugie dziecko, chciałam mieć pracę bliżej domu, więc wybrałam, a było to w 1987 roku, gabinet zabiegowy w Żukowie.

Barbara Treder swoją pierwszą pracę podjęła w Gdańskim Centrum Rehabilitacyjnym w Dzierżążnie, gdzie pielęgnowała chorych przez 11 lat.

- Praca w szpitalu jest bardzo trudna – powiedziała pani Barbara. – Na przykład chory, który uległ urazowi kręgosłupa, praktycznie jest bezwładny. Musi być więc karmiony, myty, odwracany na drugi bok czy wysadzany z wózka, a to wymaga dużego wysiłku fizycznego. Praca w gabinecie zabiegowym na pewno jest lżejsza.

Pracy jednak paniom nie brakuje. Do ich obowiązków należy m. in. świadczenie usług w zakresie iniekcji dożylnej, podskórnej i domięśniowej (ach, te bolesne zastrzyki). Do tego dochodzą szczepienia dorosłych, kroplówki, spirometria, pobranie badań diagnostycznych, pomiary antropometryczne, opatrunki czy obsługa gabinetów specjalistycznych. A to tylko cześć ich obowiązków.

Do gabinetu wkroczyła nowoczesna aparatura medyczna, a to oznaczało, że trzeba „zaprzyjaźnić się” z komputerem. Nowoczesne badania kardiologiczne obsługiwane przez panie pielęgniarki są również oparte na programach komputerowych. Dlatego też mają one za sobą wiele kursów dokształcających i ciągle na bieżąco uzupełniają swoją wiedzę.

Moje rozmówczynie stwierdziły zgodnie, że nie wyobrażają sobie innej pracy, gdyż po to ją wybrały, by pomagać potrzebującym, a wdzięczność i uśmiech zadowolenia na twarzach pacjentów jest dla nich najcenniejszą nagrodą.

Międzynarodowy Dzień Pielęgniarki został ustanowiony decyzją Międzynarodowej Rady Pielęgniarek na Kongresie w Meksyku w 1973 roku. Obchodzony jest w 12 maja dla upamiętnienia dnia urodzin Florence Nightingale, prekursorki pielęgniarstwa.

Longina Templin