Nie tylko biznes – kaszubscy przedsiębiorcy zjednoczyli siły, by pomóc powodzianom

– Podczas oglądania reportaży z terenów popowodziowych jeden z mieszkańców poprosił o konkretne rzeczy, w tym m.in. wymienił drzwi. To rzeczywiście podstawowy element domu, ale wszystkie zalane domy mają te drzwi zniszczone. Poszedłem do pana Jana Koszałki z prośbą o umożliwienie mi i paru znajomym zakupu drzwi w możliwie niskich cenach jako dar dla powodzian. Oczywiście obiecał w tym pomóc. Za parę godzin oddzwonił i poinformował mnie, że ma dla mnie 270 skrzydeł drzwiowych, a ja mam organizować zakup ościeżnic. Padłem – opowiada Dunst.

– Powoli podnosimy się po tym wszystkim – remontujemy, suszymy, robimy, co możemy. Dużo rzeczy wciąż nie jest wysuszone, więc prace idą etapami. Najpierw remont w mieszkaniu, potem z zewnątrz. To wszystko trwa, bo jeszcze odpadają tynki, ściany schły tygodniami. Pomoc, którą otrzymaliśmy, była dla nas bardzo ważna. Dziękujemy strażakom i wszystkim, którzy przyjechali z różnych stron – także z Kaszub. Ludzie wciąż przyjeżdżają pomagać, do nas, do sąsiednich wsi. Ta solidarność naprawdę wzrusza. Wiele rodzin dopiero zaczyna porządkować domy, niektórzy stracili wszystko. To ciężkie przeżycie, ale trzeba żyć dalej - przyznają Ewa i Leszek Matlakowie. 

Reklama

– Cieszę się, że mogę być tutaj, wśród Kaszubów, bo to ludzie o wielkich sercach. Są tacy jak Irek czy inni koledzy, którzy – gdy tylko wybuchła wojna w Ukrainie – bez wahania wsiedli w autobus i ruszyli z pomocą, przewożąc ludzi niemal spod samego frontu. Teraz, gdy przyszła powódź, również byli pierwsi, którzy zorganizowali pomoc. Irek to człowiek orkiestra – działa, nie czeka na oklaski, a przy tym godnie nas wszystkich reprezentuje - akcentuje Marian Kotecki. 

Reklama

– Wiedziałem, że ta pomoc musi być dobrze zaplanowana. Usłyszałem, że najbardziej potrzebne są drzwi, bo wszystkie zostały zniszczone przez wodę. Nie byłem do końca pewien, czy to się przyda, ale kiedy dowiedziałem się, że nawet ksiądz wziął ponad dwadzieścia sztuk, bo mu zalało piwnice – zrozumiałem, że to była trafna decyzja. Wszystko było dobrze zorganizowane – samochód pojechał, na miejscu ludzie sami podchodzili i brali, co im potrzebne. Nie było chaosu. Drzwi były różne, ale w parach, więc każdy mógł coś dobrać dla siebie. Ludzie byli naprawdę zadowoleni - zaznacza Karol Dunst. 

Reklama

– Bywam tam często, więc widzę, jak wielka to tragedia. U nich w domu [ Ewy i Leszka Matlaków - przyp. red.] zalało wszystko – rodziców, córki. Stracili niemal cały dorobek życia. Powiem szczerze, to gorsze niż powódź w 1997 roku. Wtedy też pomagałem, ale wtedy byli to obcy ludzie. Dziś jest to już moja rodzina. Utrzymujemy relacje od powodzi w 1997 roku, więc zżyliśmy się jak rodzina. Pomoc trzeba dobrze zorganizować – jak choćby z tymi drzwiami. Karol załatwił transport, my zebraliśmy potrzebne rzeczy. Najważniejsze, że wszystko trafiło prosto do ludzi, a nie zaległo gdzieś w magazynie. Wszystko udało się dzięki współpracy i to jest fajne, że jako przedsiębiorcy umiemy współpracować i pomagać innym - podkreśla Ireneusz Drążkowski. 

Reklama