Rupiecie... Sklep, który jest historią

Sklep. A może raczej pchli targ pod dachem. W piątek jeszcze działał. W podwórzu głównej ulicy Kartuz zamienia się w historię - razem z gratami, których nikt już nie chce.

Sprzedawca ze sklepu przy Kościuszki mógłby przed wejściem kasować za wstęp. Jak do muzeum. Przez 15 minut - trzech emerytów: oglądali, zagadali, poszli. Mama z dziewczynką, która rozdziawiała buzię do kolorowych bibelotów z porcelany, a potem dwóch nieogolonych w drelichach od wapna i cementu.

- To radio rychtyk do opla? Ale nie sidi! - majstry nie chcą radia ze zmieniarką, tylko takie zwykłe, żeby dziurę w aucie zapchać. Mówią, że gdzie indziej za pięć dych dostaną. Nowe!

Czarna szuflada zostaje na półce razem z dwudziestoma innymi. Taki znak czasu - ale z plastiku i scalaków, czyli układów scalonych made in Taiwan.

- Panie, rok temu ten towar by dwóch dni u mnie nie poleżał - mówi sprzedawca siedząc pod regałem szerokim na całą ścianę. Nad głową ma kilka pięter sprzętu, który kiedyś nazywano Hi-Fi. Teraz nikt go nie nazywa. I nie ogląda.

Pan sprzedający się nie dziwi: Kto to ma teraz brać? Wszyscy młodzi powyjeżdżali. Jeszcze czasami przychodzą po stare wzmacniacze, bo to co teraz produkują - szajs! Pół roku i do śmietnika.

Szef potwierdza, że wszystko można oglądać, dotknąć, nawet powąchać, jak się chce. W przeciwległym kącie meble. Poukładane jedne na drugich, jak do konkursu "Zgadnij czym jestem?". I przedmioty. Mnóstwo rzeczy, czas minął je w biegu i nie zauważyły, że wyszły z mody. A w Kartuzach leżą, stoją, wiszą obok siebie - w parach, trójkątach i grupach, jak w galerii. Hasior patrzy z nieba i się uśmiecha.

Jest i skarb. Metalowa szkatułka - między japońskimi aparatami fotograficznymi (cuda techniki, ale sprzed 10 lat) oraz dziecinnym kaskiem na rower. W kasetce są zegarki, wrzucone do środka luzem, jak ciastka na wagę. Widać damską Cymę i Poljota z dużym białym cyferblatem. Ktoś zamiast wyrzucić to na śmietnik wystawił na sprzedaż. Kilka ruchów pokrętła "cebuli", która uszczęśliwiała chłopców na I komunię - chodzi...

Pan sprzedający: Jeszcze niedawno trafiały się wartościowe rzeczy - jakieś antyki, zegary. Ale teraz już nie. Każdy jak ma, trzyma w domu.

Na zewnątrz towar opala się na słoneczku. Narty niecarvingowe i rowery niegórskie. Pani od dziewczynki pochyla się nad rowerkiem dla małej. "Chodź córuś, idziemy dalej".