„Wiankowe” w Wieżycy – finał projektu, który połączył ponad tysiąc osób

- Jestem z Załęża i organizowaliśmy piknik integracyjny. Nie mamy miejsca do spotkań. Nie ma u nas szkoły, domu kultury, sklepu czy straży pożarnej. Brakuje przestrzeni, w której moglibyśmy się integrować. Dzięki właśnie wsparciu z projektu „Ja, TY, My.. Sąsiedzi” i otrzymanemu dofinansowaniu udało nam się zorganizować piknik dla mieszkańców. Nasza społeczność jest dość liczna, bo liczy około 600 osób, z czego połowa to mieszkańcy napływowi. Wiadomo więc, że integracja bywa trudna. Tym bardziej cieszy mnie fakt, że na nasze wydarzenie przyszło około 500 osób i spędziliśmy razem cztery fantastyczne godziny. Dzięki współpracy, udało się stworzyć naprawdę udaną imprezę. Bardzo dziękuję wszystkim zaangażowanym. Słyszałam od wielu mieszkańców, że to świetna inicjatywa i że chcą więcej takich wydarzeń. To dla mnie największa nagroda. Najtrudniejsze okazało się zmobilizowanie sołtysa i Rady Sołeckiej do wsparcia pikniku — tłumaczono mi, że to niefortunny termin, bo koniec sierpnia to czas przygotowań do dożynek. Mimo to udało nam się połączyć siły, a impreza okazała się sukcesem. Dlatego już wiemy, że w przyszłym roku ponownie wspólnie zorganizujemy podobne wydarzenie – podkreśla Karolina z Załęża.

Reklama

- Jako nowej sołtys Mirachowa bardzo zależy mi na wspieraniu różnych działań i integrowaniu naszej społeczności. Mam szczęście pracować z silnym, zaangażowanym zespołem. W mojej radzie jest między innymi Agnieszka — osoba pełna energii i pomysłów — a wokół niej i pozostałych członkiń mamy grono doradców i mieszkańców, którzy zawsze chętnie pomagają. Dzięki temu projektowi, o którym Pan wspominał, mogliśmy aktywnie włączyć się w przygotowania do naszego wydarzenia. Wspólnie wykonaliśmy ogrom pracy, czego dowodem jest cały album ze zdjęciami, dokumentujący kolejne etapy tworzenia wieńca dożynkowego. Zaczęliśmy od zbierania kłosów, później przyszedł czas na suszenie kwiatów. Następnie trzeba było przygotować konstrukcję — spawać ramę, a potem rozpocząć dekorowanie. Było klejenie, tkanie, układanie i dokładne podklejanie poszczególnych elementów. Sama wiele się przy tym nauczyłam. Ogromnie pomogły mi dziewczyny z naszego koła, a także starsze mieszkanki Mirachowa, które prowadziły nas krok po kroku. To od nich uczyłyśmy się tradycyjnych technik i sposobów wyplatania. Praca szła równo, w dobrej atmosferze, i dzięki temu udało nam się stworzyć wieniec, z którego byłyśmy naprawdę dumne. Pojechałyśmy z nim nawet na dożynki wojewódzkie. Co prawda nie zdobyłyśmy żadnej nagrody, ale satysfakcja była ogromna — nasz wieniec niczym nie ustępował innym, a świadomość, że powstał dzięki wspólnej pracy, była dla nas najważniejsza. Naprawdę było warto – zaznaczała sołtys Mirachowa Mirosława Labuda

Reklama

- Widać było ogromną kreatywność uczestników. Jedni organizowali duże, rozbudowane działania, inni mniejsze, ale wszystkie miały swoją wyjątkową wartość. Przykładem jest Stowarzyszenie Sołectwo Mezowo, które zorganizowało naukę pływania na SUP-ie. To atrakcja rzadko spotykana w naszych stronach, a mimo to mieszkańcy tak bardzo ją polubili, że sami chcieli spróbować. Takie pomysły – świeże, odważne i oddolne – były dla mnie dużym pozytywnym zaskoczeniem. Zauważyłam też wyraźnie zmieniające się trendy w warsztatach. Oczywiście kaszubskie tradycje nadal są obecne i wciąż powracają w działaniach, ale w tym roku bardzo mocno wybrzmiał powrót do natury. Ludzie szukają kontaktu z przyrodą – i na talerzu, i w ziołolecznictwie, i w sposobach spędzania czasu. Mimo że to wsie, mimo że to inicjatywy oddolne, kierunek „powrót do natury” był wyjątkowo widoczny - akcentowała Agnieszka Gleinert-Pobłocka, koordynatorka projektu. 

Reklama

- Chciałabym też wspomnieć o czymś, co było dla mnie ważne, choć trudne: wsparciu psychologicznym. U nas na Kaszubach ten temat bywa odbierany negatywnie, dlatego zależało nam, by pokazać go w innym świetle – jako realną pomoc, a nie „problem”. I mimo że podczas dzisiejszego spotkania nikt się publicznie nie podzielił doświadczeniami, to widać było, jak bardzo te warsztaty były potrzebne. Z pierwszych, nieśmiałych rozmów uczestniczki przeszły do uśmiechów, otwartości i rozmów o komunikacji czy budowaniu zespołu - podkreśla. 

Reklama

- Jako koordynatorka muszę dbać i o potrzeby grup, i o formalności wobec sponsora – a to bywa wyzwaniem. Nieraz widziałam, jak brak komunikacji potrafi rodzić napięcia. Ale nauczyłam się, jak temu zapobiegać i jak tłumaczyć rzeczy tak, aby każdy czuł się zaopiekowany. Najważniejsze jest jednak to, że ten projekt pokazał, jak wielką moc ma wspólnotowość. Czasem jedna mała inicjatywa potrafi połączyć całą wieś. W tym roku widziałam wiele takich momentów – chociażby „Ognisko Czterech Książek”, które było wręcz modelowym przykładem tego, czym powinien być projekt „Ja, TY, My Sąsiedzi”: sąsiedzi organizują coś dla sąsiadów, oddolnie, z serca, bez wielkich budżetów, ale za to z ogromnym zaangażowaniem. Ten projekt jest dla mnie wyjątkowy. Mogę śmiało powiedzieć, że traktuję go jak własne dziecko. Włożyłam w niego dużo serca, energii i czasu, ale satysfakcja – i efekty, które widzę w społecznościach – są tego warte - podsumowuje koordynatorka projektu Agnieszka Gleinert - Pobłocka. 

Reklama