Jubileusz 40 lecia pracy pedagogicznej Franciszka Rzeszewicza

Uroczystości Jubileuszowe 40 lecia pracy pedagogicznej Franciszka Rzeszewicza odbyły się 13 października 2005 r. w Zespole Szkół w Czeczewie.

Wzięli w nich udział Andrzej Wyrzykowski – wójt gminy Przodkowo, ks. Józef Kuchta- proboszcz parafii w Czeczewie, radny sołectwa Czeczewo Czesław Wilczewski, oraz cała społeczność szkoły w Czeczewie. Poniżej zamieszczamy rozmowę z Jubilatem przeprowadzoną przez uczestniczki Kółka Artystycznego przy ZS w Czeczewie.

Franciszek Rzeszewicz,ur.22.05.1946r. w Kłosówku (gmina Przodkowo).
W latach 1953-57 Szkoła Podstawowa w Kłosowie (kl. I-IV),
lata 1957-60 Szkoła Podstawowa w Czeczewie (kl. V-VII),
lata 1960-65 Liceum Pedagogiczne w Żukowie,
lata 1969-70 Zaoczne Studium Nauczycielskie (filologia polska),
lata 1984-89 studia na Wydziale Humanistycznym Uniwersytet Gdański(historia),
lata 1990-93 Studium Katechetyczne Archidiecezji Gdańskiej.
W latach 1965-2001( z przerwą 1966-68- służba wojskowa) nauczyciel w Szkole Podstawowej w Rębie,
lata 2001-2005, nauczyciel w Zespole Szkół w Czeczewie (pół etatu).
Od 1964 r. członek Ochotniczej Straży Pożarnej w Kłosowie. Sekretarz Zarządu OSP w Kłosowie (1965-1990).
Od 1990 r. Prezes Zarządu Gminnego ZOSP RP w Przodkowie.
Radny Gminnej Rady Narodowej w Przodkowie w latach 1984-90.
Radny Rady Gminy Przodkowo I-szej kadencji, członek Zarządu Gminy(lata 1990-94).
Od 1998 r. do chwili obecnej radny Rady Gminy i Przewodniczący Rady Gminy w Przodkowie.

(JS)




Sandra Cyman: Minęło 40 lat Pańskiej pracy pedagogicznej. Proszę powiedzieć o szkolnictwie, o szkole z tamtych lat…
Franciszek Rzeszewicz: Przede wszystkim była to szkoła podstawowowa, siedmioletnia. Przedmioty były prawie te same, tylko ich nazwy były czasem inne na przykład: wf - gimnastyka, muzyka - śpiew, a pozostałe nazwy przedmiotów były mniej więcej te same…

Gdy chodziłem do szkoły podstawowej( w latach 1954-60) uczęszczało do niej 140 uczniów, pracowało w niej tylko 4 nauczycieli. W klasie, do której chodziłem, było 20 koleżanek i kolegów. Gdy mówię o szkole w Czeczewie to wtedy był tylko jeden budynek szkolny tzw. „stara szkoła”(2 sale lekcyjne), pozostałe zajęcia odbywały się w lokalach wynajętych u pana Hoppe(1 sala) i u państwa Fenskich( 2 sale).
Nie było tyle pomocy naukowych jak teraz. Pierwszy telewizor we wsi pojawił się w 1959 roku i to właśnie w szkole. W 1959 roku został oddany do użytku drugi, nowy budynek szkoły. Kierownikiem szkoły był wtedy Mieczysław Koszowski.

Martyna Paczoska: Dlaczego wybrał Pan pracę w szkolnictwie?

F. Rzeszewicz: To było tak: w czerwcu, w niedzielę, najbliższą po zakończeniu roku szkolnego, ojciec pojechał do Czeczewa, do kościoła. Spotkał się z kierownikiem szkoły, z panem Koszowskim, który go spytał: czy złożyłem dokumenty do jakiejś szkoły?. Kiedy ojciec przyjechał z kościoła powiedział: Słuchaj, jutro są egzaminy wstępne do Liceum Pedagogicznego w Żukowie. Dzisiaj, pisz podanie!. W poniedziałek, pan Koszowski zawozi cię na motorze, na egzamin. I tak było. Pierwszego dnia, pojechałem motorem na egzamin z p. Koszowskim, drugiego dnia- sam. Zdałem egzamin i zostałem przyjęty. I tutaj nasuwa mi się taka refleksja, że w całym moim życiu ktoś nade mną czuwa, kieruje nim cały czas…

Monika Rogalewska: Czy zachował Pan w pamięci jakieś szczególne wspomnienie z pracy w szkole?
F. Rzeszewicz: Takich niezapomnianych wspomnień mam dużo. Najbardziej pamiętam pierwszy rok w pracy, kiedy rozpocząłem pracę w Szkole Podstawowej w Rębie. Nie było tam jeszcze prądu elektrycznego i m.in.. wywiadówki odbywały się przy świetle lamp naftowych. To mi utkwiło w pamięci. Inne to wtedy gdy we wrześniu, na posiedzeniu rady pedagogicznej, spotkałem nowych, młodych nauczycieli, moich niedawnych wychowanków.
Poza tym mile wspominam sukcesy uczniów w konkursach przedmiotowych(m.in. z matematyki) na szczeblu powiatu i województwa,
a potem sukcesy sportowe, zwłaszcza te w tenisie sportowym, ale także w biegach.

Sandra Cyman: Co, Pański zdaniem, jest najważniejsze w pracy nauczycielskiej?

F. Rzeszewicz: Umiejętność stworzenia atmosfery i takiego porozumienia by uczeń traktował nauczyciela, z jednej strony, jako mistrza a z drugiej strony jako doradcę, który rozumie go i który zna jego możliwości. Ważne jest też zrozumienie, że nauczyciel jakiegoś przedmiotu nie jest najważniejszy, że wszystkie przedmioty są ważne i ważni są wszyscy nauczyciele. To wymaga współpracy z całą radą pedagogiczną. W uczniu zawsze trzeba dostrzegać człowieka, partnera, a nie kogoś słabszego.

Dziękujemy za rozmowę.