Kartuzy. Wigilia u bezdomnych

W domu dla bezdomnych, w dawnej leśniczówce na Bilowie, Wigilię spędziło 23 mężczyzn. Mieli na kolację wszystko, co trzeba. Był barszcz, były pierogi, pstrąg, dorsz, śledź, łosoś, ciasta. Przy stole, obok choinki, panował wigilijny nastrój.

Pan Mietek ze Stowarzyszenia "Abstynenckie Kaszuby’’, zarządzającego domem, pokazuje zapełniony żywnością magazyn. Na święta bogate dary przyjechały z Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Sierakowicach. Tak jest co roku. Kartuski GOPS też pomaga. Część dań "przyjechała" gotowa, część przygotowali sami bezdomni.

Czegoś na pewno jednak brakowało. Brakowało własnego kąta, rodzinnego ciepła, bliskich. Nie oszukujmy się - "towarzysze niedoli" to nie najbliżsi. Niejeden w ten magiczny wieczór rozpamiętywał zapewne swój los - los bezdomnego.

- Nie jesteśmy z tych, których policja tu przywozi z ulicy, choć i tacy się zdarzają - mówi pan Robert z Żukowa, który na Bilowie przebywa od prawie tygodnia. Jest tu drugi raz. - My nikogo nie obchodzimy. Jak trafiamy tu, to jesteśmy traktowani jak wykluczeni. Bezdomnego mają za złodzieja. Taka już jest głupia mentalność. A ja nie czuję się kimś gorszym. Jednak jak ktoś mi zamyka drzwi, to ich nie otworzę. Gdyby ludzie byli bardziej otwarci, byłoby dużo lepiej. Nie jesteśmy tacy, jak nas postrzegają - żali się.

Nie adresuje tych żalów do opiekunów domu, lecz tak ogólnie, do społeczeństwa. - Gdy idzie o utrzymanie, sprawy socjalne, mamy tu wszystko, co trzeba, łącznie z np. z żyletkami i proszkiem do prania. Mamy jedzenie, jest ciepło - mówi.

Pan Robert, gdy była praca w budowlance, pracował i wynajmował pokój w Żukowie. Na zimę nie ma roboty.

Pan Edek z Kartuz, który jest w domu dla bezdomnych pięć dni, na początku nic nie mówi. Ośmielił się, chyba pod wpływem pana Roberta.

- Nie prosiłem się o pomoc społeczną. Jak miałem pracę, wynajmowałem pokój. Jestem malarzem z zawodu. Mam jednak padaczkę i boję się wchodzić na drabinę, na rusztowanie. Zdarzył mi się atak w pracy i pracodawca podziękował za pracę. Jak straciłem pracę, to kolega, u którego wynajmowałem pokój, odmówił mi lokum. Spałem u niego w garażu "na betonie". Nie miałem wyjścia i zgłosiłem się do domu dla bezdomnych. Kolega mówił, żebym wrócił do niego. Nie chcę jednak, by sytuacja się powtórzyła. Prosiłem w GOPS-ie na razie o przydział do domu na Bilowie na miesiąc. Potem zobaczę - mówi pan Edek.

Pan Jurek jest w domu dla bezdomnych drugi raz. Teraz jest od kilku miesięcy. Bardzo chwali opiekę, jaką tu ma.

- Jestem chory. Po paraliżu, 2,5 roku temu nie mogłem mówić. Długo, ponad dwa lata, przebywałem w szpitalu. Jak pan widzi, teraz mówię - opowiada.
- Gdybyśmy otrzymali pomoc w uzyskaniu pracy, nie siedzielibyśmy tutaj. Tu tylko siedzisz i myślisz. Jest mi po rozmowie z panem jakby lżej. Mogłem powiedzieć, co nas boli - kończy pan Robert.

Ryszard Leszkowski