Najlepsi młodzi poeci w powiecie

Dnia 25 stycznia 2006r. w Publicznym Gimnazjum nr 2 im. Jana Heweliusza w Żukowie odbyło się podsumowanie Powiatowego Konkursu Poetyckiego - twórczość własna. Tematyka wierszy związana była z osobą Ojca Świętego Jana Pawła II.

Konkursowi patronował burmistrz Gminy Żukowo, który również był fundatorem nagród.

Udział wzięło 74 uczniów z 13 gimnazjów, którzy nadesłali 111 wierszy, w tym 2 wiersze w języku kaszubskim.

Osobą odpowiedzialną za zorganizowanie konkursu była Grażyna Czechowska, która przewodniczyła komisji konkursowej. Członkami komisji były: Elżbieta Mateja, Beata Płotka i Elżbieta Sural.

Nagrodzeni zostali następujący uczniowie:

I miejsce - Jakub Kisielewicz - Smutek przepełnia...; Głosiłeś orędzie... - Publiczne Gimnazjum w Chwaszczynie
II miejsce Anna Marcińska - Byłeś i jesteś - Gimnazjum w Miechucinie
III miejsce Klaudia Rozenkranz - Księga Pamięci - Gimnazjum w Chmielnie

Wyróżnienia :
Beata Hebel Żywot człowieka dobrodusznego - Gimnazjum w Miechucinie
Anna Łącka On mówił - Gimnazjum w Mściszewicach
Dominika Piotrowska Życiowe drogowskazy - Gimnazjum w Miechucinie
Natalia Wika Czekamy na Ciebie, Papieżu - Gimnazjum w Chmielnie
Magdalena Żelazek Pożegnanie - Publiczne Gimnazjum nr 2 im. Jana Heweliusza w Żukowie

Na uroczystość podsumowania konkursu, która odbyła się w bibliotece szkolnej, przybyli nagrodzeni uczniowie ze swoimi opiekunami, burmistrz - Albin Bychowski, zastępca burmistrza - Tomasz Fopke, dyrektor szkoły - Jerzy Formela oraz członkowie komisji., którzy podkreślili wysoki poziom nadesłanych prac.

Laureaci konkursu zaprezentują swoje wiersze na Wieczorze Poezji, który odbędzie się 2.03.2006 r. o godz. 17:00 w Publicznym Gimnazjum nr 2 im. Jana Heweliusza w Żukowie. Koncert poświęcony będzie życiu i twórczości poetyckiej Jana Pawła II.

Grażyna Czechowska


Nagrodzone wiersze:

Jakub Kisielewicz - Publiczne Gimnazjum w Chwaszczynie

***
Smutek przepełnia me serce,
Gdy tylko Ciebie wspominam.
Zadaję sobie pytanie,
Jaka jest smutku przyczyna.

Próżno udaję przed sobą,
Że to jest tylko złudzenie,
Kłamstwa nie chce przetrawić Moje ludzkie sumienie.

Jedna jest tylko przyczyna
I duszę mą ona rozdziera,
Bo moja tylko w tym wina,
Że Ty musiałeś umierać.

Przez ludzi mego pokroju,
Co nie chcą okazać pokory,
Ruszyły demony do boju,
Powstały śmierci potwory.

Najlepszy Pasterzu Kościoła,
Wielu Twych nauk słuchało,
Lecz było kilku głupców,
Co ich nie pojmowało.

I przez tych paru ludzi
Nieświadomych , co czynią,
Osłabła na całym świecie
Życiodajna miłość.

Ona dawała Ci życie,
Zdrowiem Cię obdarzała,
Lecz, gdy jej tylko zabrakło,
Dusza Twa uleciała.

Odszedłeś więc do Nieba
I nie ma na to leku,
Janie Pawle Drugi,
Ostatni Dobry Człowieku.

***

Głosiłeś orędzie pokoju
Pośród narodów zwaśnionych,
Pragnąłeś dla ludzi spokoju,
Dobrocią godziłeś skłóconych.

Całą ziemię kochałeś,
I na znak tej miłości,
Swój pocałunek składałeś
Tam gdzie przyszło Ci gościć.

Dałeś świadectwo pokory,
Będąc wielkim zarazem.
Dowiodłeś, że pokora
Jest ludzkiej siły wyrazem.

Przyjacielem wszelkiego stworzenia,
Janie Pawle Drugi,
Byłeś przez czas swego życia,
A czas to był nie dość długi.

Mimo, iż jest wiadomym,
Że umrzeć ma, co się rodzi,
Trudno pogodzić się z faktem,
Że dobry człowiek odchodzi.

Teraz, gdy Cię z nami już nie ma,
Okres ciężkiej próby nas czeka.
Czy skorzystamy z Twej nauki,
O miłości do człowieka?

Wstaw się za ludźmi u Boga,
Kochany Ojcze Kościoła,
Abyśmy mogli mężnie
Stawić grzechowi czoła.

I niechaj każdy człowiek
Za życia się stara jak może,
Żeby Cię w Niebie spotkać,

Dopomóż nam w tym, Boże…


Anna Marcińska - Gimnazjum w Miechucinie

Byłeś i jesteś

Byłeś kompasem i busolą
wskazującą właściwą drogę.
Kręte ścieżki codziennych spraw
nie straszyły już zawiłościami
Twe proste choć ważkie słowa
o wybaczaniu i miłości
jak podmuch wiosennego wiatru
ożywiały zatwardziałe serca

Byłeś niegasnącym światełkiem wiary
jaśniejącym świetlistym promieniem,
mroczne zakątki naszych dusz
nie przepełniały już ciemności.
Twój drżący głos
w sprawie ubogich i pokrzywdzonych
jak słońca promyk gorący
wzruszał skamieniałe sumienia

Byłeś Ojcem wielu narodów
głoszącym Dobrą Nowinę
Słowa Ewangelii w Twoich ustach
stawały się proste i jasne.
Twój uśmiech rozbrajał wszelkie zło
Radościom dodawał blasku.
Jak jasny płomyk nadziei
rozgrzewał każdego z nas.

Byłeś…
I Jesteś…
Nie cały bowiem umarłeś.
To, co w Tobie niezniszczalne trwa!
Wciąż trwa!
Trwa w nas.


Klaudia Rozenkranz - Gimnazjum w Chmielnie

Księga Pamięci

Na rzymskim placu skupieni
Trwamy żałością uciszeni.
W papieskim ogrodzie osnutym wspomnieniem,
Tatrzańska sosna odpowiada milczeniem.
Kwietniowy wiatr Duchem Świętym natchniony,
Otwiera Księgi ożywione strony.

***

Przeniósł nas w te strony,
Gdzie dom Twój był ulubiony.
Ujrzeliśmy podgórskie okolice,
Wśród których ukochałeś Wadowice.

A wiatr uparty
Dalej przewraca Księgi karty.
Widzimy, jak młody ksiądz w Twej osobie
Z pasja odkrywcy przechadza się po Krakowie.

Zawsze tak blisko młodych ludzi…
Wiedziałeś, jak w nich miłość do Boga wzbudzić.
Przemierzając jeziora i rzeki kajakiem
Pokazywałeś im, jak zostać wielkim Polakiem.
Nauczałeś, jak przed Jezusem serce odkrywać
I ciężką walkę z szatanem wygrywać.

Gdzie dzieliłeś się płaszczem i sandałem,
Ogłoszono Cię w Ojczyźnie kardynałem.
Pewnego dnia zobaczyliśmy smugę dymu,
Która zawiodła Cię wprost do Rzymu.
Donośny głos: "Habemus Papam" -
Ożywił ludzkość tego świata.

Głosząc słowo Boga
Byłeś tam, gdzie żal i trwoga.
Mówiąc za nas z gdańskiego grodu,
Pomogłeś powstać duchowi narodu.
Wszyscy poznali Twój "papa-mobile"
Przeżywając niezapomniane chwile.

***

Teraz wiarą naznaczeni
Wyjść chcemy z mroków i cieni,
Ufnie w Księgę tę wpatrzeni,
Twoim dziełem umocnieni.
Wyróżnienia:

Beata Hebel - Gimnazjum w Miechucinie
Żywot człowieka dobrodusznego

Żył jeszcze niedawno taki Polak,
Którego imię zna każdy przedszkolak.
Za miłość do Boga nieskończoną,
Został wybrany na Stolicę Piotrową.

Kochali Go wszyscy na świecie całym,
Gdzie się nie ruszył był gościem niebywałym.
Oczekiwali Papieża zawsze z wielką radością,
A on darzył ich swoją ojcowską miłością.

Gdy zaś zaczął chorować Ojciec ich,
Nie żałowali dla Niego pacierzy swych.
Z różańcem w ręku modły ku niebu wznosili,
O zdrowie dla kochanego Papieża prosili.

Kiedy Jego ziemskiej wędrówki dobiegł czas,
W smutku i żalu pogrążył się każdy z nas.
Wierni w księgach kondolencyjnych podpisy składali,
Pożegnania szczere słowa w nich spisywali.

Ludzie przyjeżdżali na pogrzeb Jego,
By pożegnać ukochanego Ojca swego.
Każdy chciał spojrzeć na niego ten ostatni raz,
By tą twarz zapamiętać na wieczny czas.

To już dziewięć miesięcy minęło,
Od kiedy serce Jego na wieki stanęło.
Wielu jednak wciąż się z tym pogodzić nie może,
Pytają: Dlaczego akurat On, mój Boże?!

Anna Łącka - Gimnazjum w Mściszewicach

On mówił

On mówił: " Nie lękajcie się"
Więc się nie lękajmy.

On mówił: " Musicie od siebie wymagać"
Więc wymagajmy.

On mówił: "Człowieka trzeba mierzyć miarą serca"
Więc mierzmy.

On mówił: "W ludziach szukajcie bliźnich"
Więc szukajmy.

On mówił: "Czuwajcie o świcie trzeciego tysiąclecia"
Więc czuwajmy.

On mówił: "To miłość nawraca i daruje pokój ludzkości"
Więc kochajmy.

On mówił: "Bóg jest pierwszym źródłem radości i nadziei człowieka"
Więc radujmy się w Bogu.

On mówił: "Miłość i służba nadaje sens naszemu życiu"
Wiec służmy, ale tylko Bogu.

On mówił wiele słów,
ale tak jak w przypowieści,
jedne padły na skały,
inne wydziobał ptak.
Ileż słów trafiło do nas?
Do naszych uszu?
Do serc?

Dominika Piotrowska - Gimnazjum w Miechucinie

Życiowe drogowskazy

Ojcze Święty …
mówiłeś:

Sprawiedliwość i przebaczenie warunkami pokoju.
Nie ma przyszłości bez pamięci.
Liczy się tylko miłość.

prosiłeś:

Otwórzcie drzwi Chrystusowi.
Nie utraćcie smaku Ewangelii.
Zdobywajcie miłość, która szuka dobroci.

proponowałeś:

Przebacz, a zaznasz pokoju.
Nie daj się zwieść.
Czuj i módl się.

radziłeś:

Stańcie się odpowiedzialnymi twórcami waszego życia.
Nie wierzcie w przemoc.
Budujcie cywilizację miłości.

Twoje słowa jak drogowskazy
na krętych drogach ludzkiego żywota
prowadzą nas pewnie ku Bogu.
Prośby te są dla nas rozkazem
Nie możemy więc zdezerterować.


Natalia Wika - Gimnazjum w Chmielnie
Czekamy na Ciebie, Papieżu

Czekamy Ojcze na polskiej ziemi
Z dziada, pradziada z Bogiem złączonej.
Czekamy na Ciebie nie głusi, nie niemi
Na losy Ojczyzny dziś tak podzielonej.

Ludzi opętała straszliwa dziś żądza
Posiadania władzy, siły i pieniądza.
I czasu nikt nie ma ni chęci myślenia,
Co celem jest życia i sensem istnienia.

Jaką iść ścieżką po życia drodze?
Jak z najdalszego dotrzeć zakątka?
Jak trafić do celu nie myląc się srodze,
Gdy drogowskazów zaledwie dziesiątka,
A ślepych uliczek, dziur na zakręcie
Tak wielka ilość w każdym momencie?!

Ty życiem swym drogę wskazujesz do Boga.
To Twemu sercu Maryja tak droga.
Ty - jak nikt inny - nasz Ojcze Święty
Pomagasz pokonać życiowe zakręty.

Tyś jest nadzieją na sprawiedliwość.
Ty siejesz wiarę, dobroć, życzliwość.
Tłumy gromadzisz przybyłych z daleka!
Każdy chce ujrzeć Papieża - Człowieka!


Magdalena Żelazek - Publiczne Gimnazjum nr 2 im. Jana Heweliusza w Żukowie

Pożegnanie

Tyle już słów padło
Nauczycielu Wiary
Wielcy powiedzieli wszystko.

"Tyle łez wylano
Latarnio Nadziei
Płakali wszyscy.

Tyle serc się odmieniło
Źródło Miłości
Poruszyły się wszystkie.

My też nie zapomnimy".

Pokolenie JP2