Punkt widokowy - Szczyt Wieżyca

Punkt widokowy położony jest na szczycie najwyższego wzniesienia (328,6 m n.p.m.) w paśmie Wzgórz Szymbarskich i na Niżu Polskim. Otoczenie szczytu objęte zostało ochroną rezerwatową o pow. 26,47 ha.

Położenie punktu

Punkt widokowy położony jest na szczycie najwyższego wzniesienia (328,6 m n.p.m.) w paśmie Wzgórz Szymbarskich i na Niżu Polskim. Otoczenie szczytu objęte zostało ochroną rezerwatową o pow. 26,47 ha. Teren porasta 150 letnia buczyna oraz drzewostany sosny i świerka, nasadzone na siedlisku buczyn. Na samym szczycie zlokalizowana jest wieża przeciwpożarowa z kondygnacjami z której roztacza się widok na okolicę. Ze względu na stan techniczny (zawalanie części konstrukcji) wieża nie może być udostępniona jako platforma widokowa. Krajobrazowy charakter rezerwatu "Szczyt Wieżyca" wskazuje na wyeksponowanie jego walorów widokowych, ze zwróceniem uwagi na krajobraz centralnej części Kaszubskiego Parku Krajobrazowego. Konieczne jest zlokalizowanie stricte widokowej, ponieważ pole widzenia ze szczytu jest całkowicie ograniczone terenem zalesionym rezerwatu. Dogodnym miejscem do ustawienia wieży jest także niewielka, wyniesiona ponad otoczenie polana o powierzchni około 80 m², znajdująca się w odległości około 50 metrów na południowy-zachód od wieży p-poż - podobnie jak ona po zachodniej stronie przebiegającego tu czarnego szlaku turystycznego. Obecnie na skraju polany znajdują się drewniane ławki, które można by przenieść na planowane miejsce wypoczynku, w kierunku południowo-zachodnim, na teren zrębu zupełnego przy granicy rezerwatu. Na szczyt prowadzą drogi i ścieżki leśne od południa i wschodu. Najdogodniejsze, łagodne dojście, wskazuje czarny szlak turystyczny, od strony południowo-zachodniej, wchodzący na teren zadrzewiony z drogi asfaltowej na Szymbark.

Położenie punktu

Wieżyca stanowi kulminację czołowomorenowego zespołu Wzgórz Szymbarskich, będąc jednocześnie maksymalnym wzniesieniem na Niżu Środkowoeuropejskim. Wzgórza Szymbarskie są skomplikowanym tworem geologicznym powstałym na drodze akumulacji lodowcowej i wodo - lodowcowej, w dużym obniżeniu terenowym. Akumulacja zachodziła tu początkowo spokojnie, a następnie w czasie kilku kolejnych oscylacji czoła lądolodu lub poszczególnych jęzorów. Nagromadzone utwory zostały zepchnięte i spiętrzone w kilku wałach czołowomorenowych. Główny nacisk zachodził z kierunku północno - wschodniego. Opór ogromnej bryły martwego lodu lub nagromadzonych osadów oraz podparcie pierwotne przeciwstokiem istniejącego tu w epoce przedlodowcowej zagłębienia, spowodował duże naprężenia wewnątrz przesuwanych mas osadów. Na skutek tego charakterystyczne dla form czołowomorenowych spiętrzonych zaburzenia glacjotektoniczne są tu szczególnie intensywne i różnorodne. Wzgórza Szymbarskie posiadają średnią wysokość powyżej 260 m n.p.m. powiększoną dla obserwatora o wysokość lasów bukowych porastających większość wyższych partii, w tym Wieżycę. Na północny-wschód od Wieżycy widoczne jest duże zagłębienie końcowe. Wzgórza Szymbarskie tworzą jakby gniazdo, z którego w pięciu kierunkach rozchodzą się ciągi morenowe. Z punktu widokowego obserwować można wszystkie z nich, choć w różnym stopniu - ze względu na przesłonięcie terenowe oraz skalę wysokości i odległości poszczególnych ciągów. Dobrze widoczny jest ciąg, stosunkowo niskich pagórków w kierunku wsi Egiertowo. Ku wschodowi widać zalesione wzgórza ciągnące się ku wsi Połęczyn. W kierunku południowo - wschodnim, ku południowi ciągną się wzniesienia 315,0 m n.p.m., Gęsia Góra 279,0 m n.p.m. i Góra Żukowska 244,0 m n.p.m. Kolejne pasmo przebiega półkoliście od Wieżycy ku południowemu - zachodowi, obejmując między innymi Serzą Górę (252 m n.p.m.) i Hrabską Górę (228 m n.p.m.). W kierunku zachodnim przebiegają wyraźnie widoczne wzniesienia w rejonie wsi Patuły ciągnące się za jez. Patulskim w stronę jezior Raduńskich, między innymi wzniesieniem Górą Kamyszki (234 m n.p.m.) w pobliżu wsi Pierszczewo.

Skomplikowanemu przebiegowi przewodnich form rzeźby towarzyszą w całym obszarze Wzgórz Szymbarskich i ich otoczeniu złożone i intensywne formy średnio i małoskałowe. W kierunku południowym i południowo - zachodnim widoczne garby porozdzielane zagłębieniami. Na stokach garbów występują nieliczne formy erozyjne. W sektorze północno - wschodnim w zagłębieniu końcowym widocznych jest kilka oczek polodowcowych wypełnionych wodą oraz liczne tego rodzaju formy obecnie suche lub zarośnięte. Na dalszych planach widoczne są poszczególne mikroregiony mezoregionu - Centralne Wysoczyzny i Wzgórza Nadjeziorne oraz Wysoczyzny Żukowsko - Przywidzkiej. W kierunku zachodnim i północno - zachodnim widoczne są lustra jezior Patulskich i Ostrzyckiego. W tych sektorach widoczny jest wyraźnie przebieg układów rynnowych jezior raduńskich, Rynny Brodnickiej i Obniżenia Chmieleńskiego. Widoczne są mikroregiony wysoczyznowe i przedzielające je obniżenia pochodzenia rynnowego w rejonie na północ od Wieżycy. W kierunku północno - wschodnim na dalszym planie widoczny jest Basen Somoniński z otaczającymi wysoczyznami wchodzącymi w skład mezoregionów Pojezierza Sianowsko - Dzierżąskiegi i Wysoczyzny Żukowsko - Przywidzkiej.

W zakresie pokrycia roślinnością dobrze widoczne jest wzniesienie Kolońskiej Huty, pokryte głównie nasadzeniami drzew iglastych. Na północnym - wschodzie widać charakterystyczne "czapki" na ciągu pagórków biegnących w kierunku wsi Egiertowo.

Bezpośrednio na kopule Wieżycy i przyległych kulminacjach Wzgórz Szymbarskich oraz w rejonie na zachód za jez. Ostrzyckim widoczne są połacie lasów bukowych z nasadzeniami drzew iglastych. Dobrze zachowane fragmenty ubogiej i żyznej buczyny niżowej objęte zostały ochroną w rezerwatach "Szczyt Wieżyca" i "Ostrzycki las".

Zagospodarowanie punktu

Dla wykorzystania Wieżycy jako punktu widokowego konieczne jest ustawienie wieży widokowej, która mogłaby przejąć po części także rolę istniejącej wieży przeciw pożarowej. Dotarcie do punktu wyłącznie piesze: trasą wiodącą przez wierzchołek szlaku turystycznego czarnego "Wzgórz Szymbarskich" względnie innymi ścieżkami wyznakowanymi i wskazanymi. Winny odprowadzić do istniejących przy szosie do Kościerzyny i Drodze Kaszubskiej parkingów i z rejonu przystanku PKS. Jeden z parkingów winien być przystosowany do autokarów wycieczkowych. Zagospodarowanie informacyjne punktu winny tworzyć w rejonie Wieżycy drogowskazy drogowe i drogowskazy dojściowe, a na samym szczycie drogowskaz szlakowy, drogowskazy kierunkowe i tablica punktu. Panoramę punktu proponuje się umieścić na wieży. Na obrzeżach rezerwatu przy szlaku turystycznym lub w rejonie szosy powinno cały czas funkcjonować kilka miejsc wypoczynkowych. Ponad to należy rozważyć poprowadzenie szlaku dojściowego - znakowanego od stacji kolejowej w Krzesznej.