Stężyca. DKK o "Mieście ślepców" Jose Saramago

W bibliotece w Stężycy po raz pierwszy po wakacyjnej przerwie spotkały się członkinie Dyskusyjnego Klubu Książki. Przedmiotem ich analizy była tym razem książka laureata literackiej Nagrody Nobla, Jose Saramago, pt. "Miasto ślepców".

Saramago w swej powieści pokazał katastroficzną wizję miasta ogarniętego epidemią białej ślepoty. Pierwszy człowiek traci wzrok nagle, siedząc we własnym samochodzie. Po nim tracą wzrok ci, którzy w jakiś sposób mieli z nim kontakt.

"Biała zaraza" rozprzestrzenia się. Władze podejmują decyzję o izolacji zarażonych w opuszczonym szpitalu dla umysłowo chorych. Tam, bez opieki i pomocy, ślepcy zdani są na własne siły. Powoli szpital zmienia się w przerażające miejsce. Zbyt mała liczba toalet powoduje, że ludzie załatwiają swe potrzeby fizjologiczne gdzie popadnie. Ślepcy nie mogą opuścić tego miejsca, bo wojsko dostało rozkaz strzelania do nich. Ci, co podjęli taką próbę - zginęli. Brud, smród odchodów i niemytych ciał, trupy zabitych, głód, choroby i coraz większa liczba niewidomych wywołuje przemoc, agresję i gwałty. W tym poniżającym miejscu ujawniają się prawdziwe ludzkie charaktery.

W czasie dyskusji członkowie klubu próbowali odpowiedzieć na pytania: jak sami zachowaliby się w takiej sytuacji; jak daleko można się posunąć, by ratować życie własne i innych? Ile wiemy o sobie samych? Czy możemy być pewni swych zachowań? Trudno odpowiedzieć na takie pytania, ale autor stawia je czytelnikowi i pokazuje, że bardzo łatwo stracić kontrolę nad swym życiem i postępowaniem. Wszystkie cechy, instynkty, które wyzwoliła w ludziach "biała ślepota", określa jedna z bohaterek powieści: "Każdy z nas nosi w sobie coś, czego nie można nazwać, ale co stanowi prawdę o nas samych."

nadesłane/Grażyna Wesołowska