Zapłoną ogniska. Dziś Sobótka

Dziś Sobótka! Na Kaszubach tego dnia wciąż kultywuje się tradycję rozpalania ognisk. W czasach pogańskich "kupalnocka" była obchodzona jako święto słońca. Podobno jeszcze w XIX w. w niektórych miejscach odbywały się magiczne obrzędy, określane przez ludność jako sabaty czarownic.

Właśnie przed wpływami złych mocy w wigilię św. Jana zabezpieczano bydło i trzodę zatykając przed wejściem do obór i chlewów gałązki klonu oraz smarując drzwi smołą i dziegciem. Zioła zebrane tego dnia przez kobiety posiadały specjalną moc. Nie wolno bylo ich jednak zrywać po zachodzie słońca. Wianki z ziół wieszano m.in. na rogach krów po to by czarownice nie odebrały im mleka. Żeby utrudnić wiedźmom podróż na Łysą Górę palono kije od starych mioteł. Sobótkowe ognisko budowano przy śpiewie i muzyce bazun - długich drewnianych trąb.

Na sobótkę szła młodzież, starzy i dzieci. Ostatni szedł starzec, niosący wieniec z zieleni i kwiatów, w otoczeniu dwóch dziewcząt. Wieniec kładziono na szczycie stosu. Gdy ogień ogarnął cały stos, zebrani krzyczeli: "Witaj ogniu, witaj słońce". Wszyscy zasiadali wokół ognia i odbywała się wspólna uczta.

O północy znowu bazuny ogłaszały czas poszukiwania kwiatu paproci. Znaleźć go mogła tylko naga dziewczyna, która w dodatku ani razu nie mogła się obejrzeć za siebie. Jednak najczęściej strach lub ciekawość sprawiał, że trakcie poszukiwań rozglądały się wokół siebie - żadna nigdy nie odnalazła cudownego kwiatu. Chłopcy w tym czasie nie próżnowali lecz udawali się na poszukiwanie dziewcząt. A który parobek (chłopak) zakochał się w dziewczynie podczas sobótki i ożenił się z nią, był w małżeństwie szczęśliwy przez całe życie. Często w sobótki dziewczęta wiły wianki, w które zatykały świeczki. Wieczorem nad jezioro przychodziła cała młodzież. Wsiadali na łódki i puszczali na wodę wianki z płonącymi świeczkami.
Źródło: www.naszekaszuby.pl