Żukowo. 50 lat po maturze. Kameralne spotkanie pełne wspomnień

Od maturalnych dni minęło pół wieku. Absolwentki żukowskiego Liceum Pedagogicznego, które egzamin dojrzałości zdawały w 1969 roku, spotkały się nie po raz pierwszy. Dlatego też nie mogło obyć się bez jubileuszowej imprezy. Przyjechały z różnych zakątków województwa pomorskiego. Byłe licealistki przybyły z Trójmiasta, powiatu kartuskiego, Pruszcza Gdańskiego, a nawet z Koszalina i Władysławowa. Kilkugodzinne spotkanie było pełne wspomnień.

Dla Ireny Demel, bardzo młodej wówczas nauczycielki, była to jej pierwsza klasa w zawodowym życiorysie, nad którą objęła wychowawstwo. Pierwsze jej spotkanie z uczniami było nietypowe. W tym dniu uczniowie jechali na wykopki. Wchodząc do autobusu, przedstawiła się swoim 27 podopiecznym i ruszyli do społecznej pracy. Z tego dnia zapamiętała "zaginięcie" dwóch uczennic.

- Nie denerwowałam się, nie wpadłam w panikę, bo okazało się, że dziewczyny po prostu pojechały sobie wcześniej do domu. Generalnie klasa była super, bo gdyby tak nie było, to byśmy się nie spotkali. Takie przynajmniej ja mam wspomnienia - oznajmiła Irena Demel.

Bardzo mile wspomina fakt, że otrzymywała kartki z życzeniami w czasie wakacji. Przypomniała też sobie studniówkę. Wówczas wszystkie odbywały się w szkołach. Był zwyczaj, że dziewczyny występowały w sukienkach w tym samym kolorze. Jej klasa zdecydowała, że będzie miała czarne spódniczki i białe bluzki. To wyglądało bardzo elegancko.

Regina Kiełbasa policzyła, że podobnych wspólnych spotkań było już 10, w tym trzy zjazdy wszystkich absolwentów żukowskiego liceum.

- Pani wychowawczyni patrzy na nas przez różowe okulary, ale prawda jest taka, że mieliśmy swoje wyskoki. Głównie dotyczą one naszego pobytu w internacie, bo w szkole naprawdę byliśmy grzeczni. Pod koniec klasy czwartej pojechaliśmy na dwutygodniową wycieczkę dookoła Polski. Nasza wychowawczyni miała z nami utrapienie podczas zwiedzania zamku w Malborku, ponieważ dołączył do naszej grupy mężczyzna z tupecikiem. My jako młode kozy zaśmiewałyśmy się do rozpuku, a wychowawczyni nas uspokajała, bo uznała, że takie zachowanie jest po prostu niegrzeczne. Dzisiaj jeszcze mogę przyznać, że ten pan wyglądał bardzo oryginalnie - powiedziała Regina Kiełbasa, organizatorka spotkania.

Dodała też, że podczas wspomnianej już wycieczki klasa zatrzymała się w Zakopanem. Tam spano w namiotach, których nie chciało się im solidnie okopać. W nocy padał deszcz. Przed snem koleżanka Wanda Zawada złożyła swoje spodnie na kant i położyła pod materac. Efekt? Na dalszą drogę zostały jej mocno cieknące spodnie, a czasy były takie, że ze sobą miało się tylko jedną parę.

Wycieczka kosztowała ich tylko 312zł. Resztę dorzucił Związek Młodzieży Wiejskiej i szkoła. Czy niewiele ponad 300 zł to dużo czy mało? Dla porównania, słodki hit tamtych lat - baton krymski kosztował 5 złotych.

- To była niezapomniana wycieczka. Pierwszy raz byliśmy na Targach Poznańskich. Pierwszy też raz piliśmy kawę w małych filiżaneczkach i jedliśmy lody cassate. Ich smak pamiętam do dzisiaj. Obowiązkowo w kawiarni trzeba było umieć się kulturalnie zachować. Dzisiaj młodym ludziom trudno zrozumieć z czego myśmy potrafili się cieszyć - uznała Jadwiga Hewelt.

Wanda Zawada pamięta wpadkę w internacie. Przed nocną ciszą poszła z koleżankami do prasowalni... na papierosy. Ona sama była niepaląca, ale stała na czatach. Dyżurujący profesor, człowiek niepalący, od razu wyczuł zapach dymu. Kierownik internatu kazał dziewczynom napisać list do rodziców z opisem całego zdarzenia. Wanda Zawada dała list, ale bez znaczka. Tłumaczyła to... brakiem pieniędzy. "Chytry" wybieg sprawił, że korespondencja nigdy nie dotarła do adresatów.

- Pamiętam taką sytuację, kiedy robiliśmy... epidemię grypy. Starsi koledzy zatrzymywali nas w szkole, robiąc "badania". Patrzyli w oczy, oglądali język i zdiagnozowali grypę. Baliśmy się ich, więc wróciłyśmy do internatu, aby tam leżeć w łóżkach. Aby mieć gorączkę, trzeba było jeść surowe kartofle albo proszek do pieczenia. Żeby płakać nacieraliśmy sobie oczy cebulą. Komisja dała się na to nabrać. Ogłoszono epidemię grypy i odesłano nas do domów, z czego się bardzo cieszyliśmy - wspominała Daniela Szubert.

Halina Szawkało powróciła jeszcze do wycieczki. Pamięta spływ Dunajcem przy pięknej pogodzie. Profesor Witold Klimkiewicz miał kamerę i kręcił film. Jako przyszłe nauczycielki mogły poznać piękno naszego kraju. To dla nich było ważne. Uważa, że dzisiejsza młodzież się tym nie fascynuje. Bardziej im imponuje wyjazd za granicę.

- Pamiętam taką lekcję historii, podczas której chodziło o naturalne wodospady na Nilu. Profesor historii Czesław Demel, zapytał o ich nazwę. Zamiast odpowiedzieć katarakty, "zamieniłam" je na katakarty. Dostałam za to pierwszą ocenę niedostateczną - dodała.

Po dużej dozie wspomnień wszystkie uczestniczki zadeklarowały, że na pewno nie jest to ich ostatnie spotkanie.

L.T.