Marzyli o Hiszpanii, trafili do Kartuz. Kulinarna podróż nastoletnich Francuzów

Nie chcieli przyjechać do Polski, tym bardziej do tak małej miejscowości jak Kartuzy. Wyboru nie było, więc brali, co im dali. Tak znaleźli się w jednej z kartuskich restauracji, gdzie przez sześć tygodni odbywali praktyki zawodowe. O różnicach między kuchnią francuską i polską opowiada Paul Daniel Dit Andrieu i Baptiste Lefrançois.

Dlaczego przyjechaliście do Polski i do Kartuz?

Paul: Po prostu tak wyszło. Nie mieliśmy wyboru. Inne kraje były już zajęte przez nasze koleżanki i kolegów. Trochę się baliśmy. Wydawało się nam, że to nie jest najlepszy wybór. Ale okazało się, że tutaj jest wspaniale.

Baptiste, a co Tobie się u nas podoba?

Baptiste: Ja chciałem pojechać do Hiszpanii. Nigdy nie byłem w Polsce i można powiedzieć, że w jakimś sensie zachwyciłem się waszym krajem - jego innością. Oczywiście w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Choć są też rzeczy, które bardzo nas zaskoczyły. Nigdy nie słyszałem o tym, żeby jeść obiad za zmarłych czy po pogrzebie, a u was to zwyczaj, tradycja. Po prostu norma.

Porozmawiajmy o tym, co dla was najważniejsze - o kuchni. Francja słynie z przepysznych deserów. A nam - Polakom - kojarzy się przede wszystkim z ślimakami i żabimi udkami.

Paul: Wcale nie jest tak do końca. To prawda, że słyniemy z tego typu potraw, ale u nas bardzo popularne jest też na przykład mięso wołowe. Bardzo lubimy krwiste steki. Zauważyłem, że u was to rzadkość. Pewnie dlatego, że wołowina w Polsce do tanich nie należy. Do tego jemy bardzo dużo makaronów. To sprawia, że nasze potrawy są w jakimś sensie lżejsze.

No i francuskie sery, które kochają chyba wszyscy. Jesteście ich drugim producentem na świecie.

Paul: Oczywiście, sery to u nas podstawa. Jemy je oddzielnie, ale bardzo często to też jeden z elementów obiadu, który we Francji dzieli się właściwie na pięć części. Na początek podajemy startery, czyli właśnie sery i sałaty, później przystawki, danie główne i często znowu sery. Na koniec obowiązkowo deser i kawa. W przeciwieństwie do was nie jemy też zbyt często zup. Prawdę mówiąc nie przepadam za Polskim jedzeniem, ale to nie znaczy, że nie mogę się u was czegoś nauczyć. Każda kuchnia jest dla mnie inspirująca.

Baptiste: Do tego Polacy jedzą bardzo tłusto. No i często jecie w wielkim pośpiechu. Nie wiem z czego to wynika, ale niektórzy Polacy przeznaczają na obiad 10 do 15 minut. My przy obiedzie spędzamy co najmniej godzinę.

Jesteście bardzo młodzi. Macie po 16 lat, ale mam wrażenie, że już wiecie czego chcecie od życia.

Baptiste: Nie do końca to tak wygląda. Ja na przykład nie wiem jeszcze, co będę robił po szkole. Moją wielką pasją jest przygotowywanie koktajli, szczególnie tych alkoholowych. To coś kreatywnego, zawsze można skomponować coś nowego i kogoś zaskoczyć. Ale prawdę mówiąc nie wiem, jak będzie wyglądała moja przyszłość.

Ale czy uważacie, że taki pobyt za granicą, w waszym przypadku w Polsce, ma znaczenie dla waszego dalszego rozwoju zawodowego?

Paul: Bardzo dobrze, że mamy możliwość robienia tego, co lubimy, w innych krajach. Możemy wypróbować się na podniebieniach innych. Szczególne, kiedy nie wiesz, czy ktoś lubi francuskie specjały czy nie. Szkoda, że nie będę mógł popróbować dłużej. Bardzo dużo się tutaj nauczyłem pod okiem szefa kuchni. Zawsze podpowiadał mi co i jak należy zrobić. Szkoda, że już za kilka dni wyjeżdżamy.

Dziękuję za rozmowę.

Rozmawiał Fryderyk Potoczek