Rezerwat przyrody "Żurawie Błota"

Rezerwat przyrody "Żurawie Błota" utworzony w 1990 roku, o powierzchni 109,13 ha, położony w gminie Kartuzy, obejmuje część rozległej moreny pagórkowatej z licznymi obniżeniami wytopiskowymi i rynnami polodowcowymi. Znajduje się na terenie KPK.

Rezerwat przyrody "Żurawie Błota" utworzony w 1990 roku, o powierzchni 109,13 ha, położony na Pojezierzu Kaszubskim, w gminie Kartuzy, obejmuje część rozległej moreny pagórkowatej z licznymi obniżeniami wytopiskowymi i rynnami polodowcowymi. W obniżeniach wytopiskowych występują torfowiska i jeziorka śródleśne zwane "oczkami wodnymi". Rezerwat znajduje się na terenie Kaszubskiego Parku Krajobrazowego.

Celem ochrony jest zachowanie szaty roślinnej typowej dla śródleśnych torfowisk przejściowych i wysokich, jeziora lobeliowego z unikatową roślinnością oraz ostoi ptactwa wodno-błotnego, w tym żurawia i brodźca samotnego. Rezerwat obejmuje obszar bagien i torfowisk śródleśnych, niewielkich jezior dystroficznych oraz jezioro lobeliowe zwane Kamiennym o powierzchni 13,83 ha. Do rezerwatu należy również rozległy fragment lasów, który pełni rolę otuliny zabezpieczającej cenne systemy hydrogeniczne. Od roku 1960 Jezioro Kamienne stanowiło odrębny rezerwat, powołany do ochrony ekosystemu wodnego z charakterystyczną roślinnością lobeliową. Jezioro to należy do grupy jezior oligotroficznych (skąpożywnych), o wodzie ubogiej w składniki pokarmowe, twardym, piaszczystym dnie i brzegach pozbawionych roślinności szuwarowej. Nazwa "lobeliowe" pochodzi od rośliny kwiatowej, lobelii jeziornej (Lobelia dortmanna), która z poryblinem jeziornym (Izoetes lacustris) i kilkoma innymi gatunkami tworzy unikatowy zespół roślinny charakteryzujący tylko zbiorniki wodne zaliczane do lobeliowych. Jeziora te należą do najbardziej zagrożonych eutrofizacją i najszybciej zanikają.

Na północnym brzegu jeziora znajduje się jeden z największych w województwie pomorskim głazów narzutowych "Diabelski Kamień", z rzadkimi gatunkami porostów na powierzchni. Został on przywleczony ze Skandynawii przez lodowiec i ze względu na swoje rozmiary oraz położenie stanowi dużą atrakcję turystyczną.

Z bezdrzewnych zbiorowisk roślinnych w rezerwacie najbardziej cenne to mszary przejściowo i wysokotorfowiskowe, z grupą rzadkich i ginących gatunków, jak turzyca bagienna (Carex limosa), rosiczka okrągłolistna (Drosera rotundifolia) i torfowiec brunatny (Sphagnum fuscum). Drzewostany pozostałej części rezerwatu pełniącej rolę otuliny stanowią zbiorowiska mniej lub bardziej zniekształcone. Buduje je w znacznej mierze sosna z udziałem świerka, gatunku obcego pod względem siedliskowym i geograficznym.

Na obrzeżach jeziorek dystroficznych i torfowisk wykształciły się płaty boru bagiennego, którego drzewostan tworzy sosna pospolita oraz brzoza omszona i brodawkowata. Cały teren rezerwatu chroniący mozaikę siedlisk podmokłych gwarantuje przetrwanie licznej grupy ptaków wodno-błotnych, umożliwiając ochronę gniazd i żerowania.

Rezerwat można zwiedzać czerwonym szlakiem, tzw. Kaszubskim, który biegnie ścieżką od Jeziora Kamiennego przez środek rezerwatu, wiodąc w kierunku rezerwatu "Jezioro Lubygość".

Na terenie rezerwatu należy przestrzegać obowiązujących tu przepisów, m.in. nie wolno: zrywać i niszczyć roślin, śmiecić, palić ognia, hałasować, poruszać się poza wyznaczonym szlakiem.


Dojazd z Kartuz do Mirachowa lub Nowej Huty i stąd pieszo.