Skazani na Wrzos. Torturowanie seniorów za przyzwoleniem organów państwa

Podobno żyjemy w Europie i państwie, w którym zabronione są tortury. Cywilizacja kończy się jednak na progu Domu Seniora "Wrzos" w Hopowie, którego pensjonariusze cały czas są narażeni na nieludzkie traktowanie. Odbywa się to za wiedzą policji, prokuratury i urzędników wojewody.

Czy torturami nie jest: mycie raz w miesiącu, brak własnego łóżka, nieleczony świerzb, odleżyny i rany, zmuszanie do wielogodzinnego leżenia w fekaliach i moczu, faszerowanie psychotropami, wlewanie na siłę do gardła wielu litrów płynów?

Nawet skazanym przestępcom zapewnia się fachową opiekę medyczną, odpowiednie żywienie, właściwe warunki socjalne, rozrywkę i zajęcia w wolnym czasie. Nie zmusza się ich do używania wspólnej odzieży i przyborów toaletowych.

Nieludzkie traktowanie pensjonariuszy, którego nie można nazwać inaczej niż torturami, nie wywołało żadnej ludzkiej reakcji policji, prokuratury i urzędu wojewódzkiego od czterech miesięcy!

O sposobie traktowania ludzi we Wrzosie policja wie od 15 grudnia. Ze względu na jej bezczynność, prokuraturę osobiście poinformowaliśmy o tym 25 stycznia. Wszystko to, co do tej pory napisaliśmy o Domu Seniora "Wrzos" w Hopowie potwierdziła kontrola Urzędu Wojewódzkiego prowadzona od 27 stycznia do 5 lutego. Choć mamy drugą połowę kwietnia, do dzisiaj mieszkańcy są pozostawieni pod "opieką" Janiny Trzebiatowskiej.

Sądziliśmy, że w państwie z 1050-letnią tradycją chrześcijaństwa, położonym w środku Zjednoczonej Europy wyznającej wspólny system wartości, informacje o torturowaniu blisko 30 osób, wywoła natychmiastową reakcję organów kontroli i ścigania oraz spowoduje, że starcom torturowanym bez wyroku zostanie niezwłocznie udzielona pomoc. Tak jak jest udzielana pomoc ofiarom wypadków drogowych, pożarów, bezdomnym, a nawet pijanym zbieranym z ulicy.

W drugiej dekadzie XXI wieku, każdemu potrzebującemu należy się pomoc, nie mówiąc o osobach bezradnych jakimi są dzieci i starcy. Już w ubiegłym stuleciu usankcjonowano, że podczas ratowania zdrowia i życia stosuje się wszystkie dostępne środki, a nieudzielanie pomocy jest karane.

Wygląda na to, że cywilizacja i prawa obowiązujące w Europie przestają obowiązywać na progu Domu Seniora "Wrzos" w Hopowie. Jak wynika z opowieści urzędników urzędu wojewódzkiego, procedury administracyjne, które należą się Janinie Trzebiatowskiej, są ważniejsze od prawa pensjonariuszy do życia w godności i bez tortur.

Przypominamy, że na skutek bezmyślnych działań policji właścicielka ośrodka już w połowie grudnia dowiedziała się, że organy ścigania interesują się jej niecną działalnością. Jesteśmy zdziwieni, że nawet choćby z obawy przed konsekwencjami, nie poprawiła bytu pensjonariuszy. Kontrole przeprowadzone na koniec stycznia stwierdziły, że nie myje mieszkańców, nieprzestrzegane są jakiekolwiek zasady higieny, a pensjonariusze nie mają nawet własnych łóżek.

Naiwnie uważaliśmy, że konwencje i prawo działają na terytorium całej Polski bez jakichkolwiek wyłączeń. Tego, że jesteśmy w błędzie i prawo nie działa na terenie "Wrzosu", dowiedzieliśmy się od organów kontroli i ścigania. Uważamy tak, bo pomimo upływu trzech miesięcy prokuratura i urząd wojewódzki przestrzegają tylko praw Janiny Trzebiatowskiej. Nie zauważają, że pensjonariusze też są obywatelami naszego kraju i nikt nie ma prawa ich torturować, ani naruszać ich godności. Nie zauważają, że ich prawa nie są mniejsze od praw właścicielki "Wrzosa".

Cały czas przyglądamy się działaniom policji, prokuratury i urzędu wojewódzkiego, których interesuje, kiedy pani Trzebiatowska odbierze kierowaną do niej korespondencję, a nie interesuje ich gdzie śpią pensjonariusze, ani kiedy ostatnio zostali umyci.

Urząd wojewódzki, mimo zakończenia kontroli na miejscu dwa miesiące temu, do dzisiaj prowadzi z właścicielką ośrodka jedynie korespondencję - "zgodnie z procedurami". Prokuratura z kolei prowadzi śledztwo. Przez ten czas przesłuchano jedynie kilkanaście osób, zabezpieczono dokumentację medyczną oraz umowy o świadczenie usług opiekuńczych, aby ustalić opiekunów i rodziny pensjonariuszy. Dla samych seniorów nie zrobiono nic.

Wygląda na to, że ani urzędnicy ani prokuratura do dziś nie ustalili także co stało się z nadliczbowymi mieszkańcami, którzy "wyparowali" podczas kontroli, ani kto mieszkał w placówce przez ostatnie lata. Nie zainteresowali się też przyczyną zgonów, do których dochodziło w domu. A przecież według świadków, osoby te nie umierały ze starości. Janina Trzebiatowska miała chyba rację mówiąc swoim pracownikom, że "po 70-tce nikt nie będzie wnikał w to, z jakich przyczyn zmarli".

Najwidoczniej nie interesuje ich też, skąd w ośrodku były leki psychotropowe oraz dlaczego każdy mógł podawać je mieszkańcom, ani to, że lekarze "badali" pacjentów i zapisywali im leki, nawet ich nie oglądając.

Urzędnicy wojewody mimo ujawnienia tak wielkiej skali "nieprawidłowości", które zostały spisane na 24 stronach, najdłuższym protokole z kontroli w historii urzędu wojewódzkiego, nie dopatrzyli się przestępstwa.

Prokurator Remigiusz Signerski stwierdził z kolei, że nie będzie informował o planowanych czynnościach dochodzeniowych, gdyż jest to sprzeczne z metodyką prowadzenia postępowania przygotowawczego.

Prokuratura, której głównym celem jest stanie na straży praworządności, posiada wszelkie narzędzia by chronić prawa bezbronnych pensjonariuszy. Może wszczynać i przyłączać się, jako reprezentant majestatu państwa, do wszelkich postępowań, zarówno administracyjnych jaki i cywilnych. Przemawiają za tym zarówno konieczność ochrony praworządności, praw obywatelskich i interesu społecznego.

Pytanie o to, czy uważa, że powinien reprezentować pensjonariuszy w celu ochrony ich praw, prokurator Signerski zignorował.

Zastanawiamy się, czy przedstawiciele organów państwa potrafią sobie wyobrazić, że kiedyś sami będą starzy i że oni, albo członkowie ich rodzin mogliby znaleźć się w takim ośrodku? Czy naiwnie myślą, że po opuszczeniu budynku Wrzosa przez kontrolerów los pensjonariuszy nagle uległ poprawie? Czy brak wyobraźni nie dyskwalifikuje ich do pełnienia zajmowanych stanowisk i funkcji?

Jak długo jeszcze ofiary tortur muszą czekać na pomoc?

Do sprawy będziemy wracać.

Anna Lehmann
Bartosz Kitowski